Geschatte leestijd: 5 minuten.

Een wereldburger is iemand die zich betrokken voelt bij de wereld om zich heen – ook over de grens van het eigen land. Bovendien handelt de wereldburger in overeenstemming met die betrokkenheid. Hij zet zich dus in voor een betere wereld.

Bron: http://www.werkenaandewereld.nl/

Voel ik me wereldburger? Ja, eigenlijk wel. Geboren en getogen in een klein dorpje in West-Brabant, Hoogerheide. Al van kleins af aan had ik interesse in “de wereld”. Mijn wereldje was nog erg klein, dorps. Aardrijkskunde was mijn favoriete vak op de middelbare school. En ik kon uren turen in een Bosatlas. Nog steeds trouwens.

De wereld van het Toerisme

Zo halverwege de middelbare school werd ik steeds meer getrokken naar de ‘toerisme’ branche. Richting eindexamens oriënteerde ik me op vervolgopleidingen en al snel was ik er uit dat ik iets met dat toerisme wilde doen. Werken op een reisbureau, bij een touroperator; de hele dag bezig zijn met ‘reizen’ en vakanties. Het werd dus HBO, NHTV (Nationale Hogeschool voor Toerisme en Verkeer, tegenwoordig BUAS).

Leren op vakantie gaan

Wil jij toerisme studeren?? Aan een HBO?? De decaan op de middelbare school snapte het niet helemaal. Ok, mijn cijfers waren prima en ja, ik zou naar een universiteit kunnen. Maar op het gebied van toerisme waren er nog geen universitaire opleidingen. Wel een studie ‘vrijetijdswetenschappen’ geloof ik, maar dat was me te algemeen en te vaag. Ik wilde het toerisme in. Het werd dus NHTV, in Breda. Lekker veilig, want nog steeds in Brabant. Ik had al vroeg de drang er op uit te trekken. Hoogerheide-Breda zou je dagelijks kunnen bereizen met openbaar vervoer. Maar ik had weinig zin in dat heen-en-weer reizen per trein, ’s ochtends in alle vroegte en ’s avonds wederom opgepropt tussen medereizigers. Ik koos er bewust voor om op kamers te gaan en ook die vrijheid trok me wel.

De grappen waren niet van de lucht. “Aha, jij gaat leren hoe je op vakantie moet gaan”. “Lekker hoor, altijd op vakantie”. “Goh, dat je dat kan studeren, nooit geweten”.

De wereld aan mijn voeten

Er ging letterlijk een wereld voor me open, daar bij de NHTV in Breda. Natuurlijk ontdekte ik het studentenleven en ik had een fijne vriendengroep. Ik trok veel op met een aantal goede vrienden en vriendinnen. Ja, veel vriendinnen ook, want om een reden die ik nooit helemaal goed heb begrepen trok de studie ‘Toerisme” vooral veel dames. Ach, ik vond het niet erg :-). Vaak zaten we met 22 meiden en 3 jongens in een klas. Ik nam de studie behoorlijk serieus. Koos voor de richting ‘Uitgaand Toerisme’, gericht op de wereld van reisbureaus en touroperators. NHTV is een brede managementopleiding, waarbij veel onderwerpen worden aangestipt en je veel werkt met case opdrachten en ontdekken ‘while doing’. Ook heerlijke vakken als ‘topografie’ -lekker landen en hoofdsteden leren- ‘touroperating’, we kregen een airline management case, maar ook vakken als sociologie en psychologie. Ik vond het prachtig. Studeerde uiteindelijk cum laude af.

De wereld in: stage lopen

Derde en vierde jaar van de NHTV studie stonden in het teken van de praktijk. Stage lopen bij de richting ‘Uitgaand Toerisme’ deed je bij voorkeur in het buitenland…hoewel het me verbaasde hoeveel studenten toch nog in Nederland bleven. Ik niet, ik wilde die wereld buiten Nederland wel eens ontdekken.

Samen met een studiegenootje schreef ik een stage-sollicitatiebrief, in het Spaans, die we naar zo’n 25 bedrijven in Midden- en Zuid-Amerika stuurden. Waarom daar? Nou ja, we hadden Spaans gestudeerd en het leek me erg leuk daar wat mee te doen. Dat ‘sturen’, dat ging in 1995 nog per fax. Per wat? Ja, per fax. Tergend langzaam werd een A4 door de faxmachine gehaald, om dan ergens aan de andere kant van de wereld in zo’n zelfde apparaat uitgeprint te worden. Als je geluk had kreeg je antwoord, ook weer per fax, maar dat kon makkelijk een of twee weken duren.

Uiteindelijk reageerden best veel bedrijven dat ze die twee Hollandse Turismo studenten wel wilden helpen met een stageplek. Het werd…Guatemala…prachtig land in Midden-Amerika. Een stage bij INGUAT, de overheidsorganisatie die alles op het gebied van toerisme in dat land van de Maya’s coördineerde. In vijf maanden tijd ontdekte ik een wereld waar ik in Nederland nauwelijks weet van had. Zó anders, zo mooi, zo rauw af en toe. Een land met een pittige geschiedenis, waar een cultureel antropoloog-collega ons veel over vertelde. Wát was dat anders.

Ik kende het begrip ‘reverse culture shock’ destijds nog niet, maar ik kwam er achteraf achter dat ik daar flink aan heb geleden bij terugkeer naar Nederland. Vijf maanden stevig stage lopen, reizen, vakantie vieren, hard werken en goed feesten deed letterlijk mijn ogen open gaan. Natuurlijk, ik was wel eens op vakantie geweest buiten Nederland, maar dat was allemaal binnen Europa. Het meest avontuurlijke voorafgaand aan mijn stageperiode was een Interrail trip geweest op mijn 18e, na de middelbare school examens. Oók een superervaring, maar nog niet te vergelijken met deze tijd in Guatemala. Alle geuren, smaken, geluiden…alles was anders dan in Nederland. Ik genoot.

Maar eenmaal terug in Nederland had ik het moeilijk. Ik wilde zo snel mogelijk eigenlijk wéér weg. Maar moest eerst weer een halfjaar colleges volgen in Breda.

De wereld in #2: scriptie schrijven

In die tussenliggende maanden dacht ik na over mijn scriptie-opdracht. Via een vriend kwamen we in contact met twee horecajongens uit Breda. Een Aziatische Nederlander, een op-en-top Hollands. Ze hadden plannen om een toeristisch resort op te zetten in Zuid-Oost-Azië. Maar wisten nog niet helemaal hoe, wat en waar. We zagen een mooie kans voor een fijne scriptie-opdracht en voor ik het wist (maar wel na het afronden van de nodige tentamens) vlogen die vriend en ik naar…Maleisië!

We deden voor-onderzoek in Kuala Lumpur en al snel kwamen de twee heren ook naar Maleisië toe. Gevieren reisden we twee weken langs de oostkust van Maleisië voor locatie-onderzoek om een resort op te starten. Ik was alweer met mijn neus in de boter gevallen. Binnen één jaar zulke prachtige én verschillende werelden bereizen, heerlijk. Het resort is er nooit van gekomen, ik studeerde wel goed af met een gedegen haalbaarheidsonderzoek. Maar belangrijker dan dat, ik had gezien dat er heel wat meer op de wereld te vinden is dan die Hollandse cultuur met mijn tot-dan-toe westerse blik op alles. Ik raakte breder geïnteresseerd, voelde me wereldburger worden.

De wereld als werkplek

Op mijn werkkamer hangen allerlei landkaarten. Die Bosatlas-interesse van vroeger heeft zich doorgezet…heerlijk om af en toe bij weg te dromen. Op het moment van schrijven heb ik al ruim twintig jaar werkervaring achter de rug bij JoHo; organisatie gericht op talentontwikkeling, vaak met een internationale component. Van (wereld)reizen plannen tot projecten met Buitenlandse Zaken op het gebied van wereldburgerschap: ik heb er mijn toeristische opleiding -weliswaar op een andere manier dan door de opleiding bedoeld- goed kunnen inzetten. Geen 100% ‘toerisme’ maar wel altijd georiënteerd op ‘de wereld’. Die wereld is vrij letterlijk mijn werkplek geworden.

JoHo biedt mensen tools om een sterker zelf-inzicht te krijgen, zichzelf verder te ontwikkelen en stimuleert mensen om tijdens die ontwikkeling ervaringen buiten Nederland op te doen. Ervaringen waar je stevig van leert, waarbij je jezelf regelmatig tegenkomt en vaak buiten je comfort-zone gaat. Van backpacker tot stagestudent en van werkzoeker in het buitenland tot expat/emigrant: in mijn werk komen mensen langs die het (her)ontdekken van de wereld willen inzetten in hun eigen ontwikkelingstraject.

Wereldburgerschap

“Wereldburger zijn” heeft zoveel facetten. Van rekening houden met milieu en duurzaamheid tot bewust reizen, van bijdragen aan ontwikkeling elders op de wereld tot meer begrip voor elkaars culturen, van het luisteren van wereldmuziek tot je verdiepen in ontwikkelingssamenwerking; wereldburgerschap is een ontzettend breed begrip.

Ik gebruik het door JoHo ontwikkelde community platform WorldSupporter regelmatig om te posten wat ik zoal tegenkom op het gebied van wereldburgerschap. Deze -en andere- posts plaats ik ook hier op erzitmuziekinmijnleven.org.

Blogs over Wereldburgerschap

Koreman’s Limoncello: ‘wereld’beroemde Bredase citroenlikeur

Ik hou er van. Citroenlikeur. Zeker als ‘ie ijskoud is. Een simpel drankje, met maar vier ingrediënten. Maar zó lekker. Ik las over het verhaal van twee Bredase jongens, Thom en Frank, die als startend ondernemer in de wereld van de limoncello gedoken zijn. En en passant in 2020 meteen een silver medal award in de wacht sleepten in een internationale competitie. Passie, wereldburgerschap en tegelijkertijd met beide beentjes op de grond. De fles Koreman’s limoncello staat inmiddels koud te worden. Binnenkort een proefsessie.

Internationalisering in het onderwijs: nog steeds een wereld te winnen

Nederland moet oppassen dat het de discussie rondom internationalisering van het onderwijs niet versmalt tot verengelsing en aantallen internationale studenten. Ook op het gebied van uitgaande internationale studentenmobiliteit, de international classroom en online internationaal studeren valt er nog een wereld te winnen. Eén van mijn irritaties ligt bij het ontbreken van een strategisch beleidskader voor het verbeteren van de kwaliteit, begeleiding en monitoring van internationale stages. Het wordt hoog tijd dat er financiering komt voor een Nederlands netwerk van stagebegeleidende bedrijven wereldwijd. Met periodieke stagebezoeken, aandacht voor praktische ondersteuning van studenten in het buitenland, structureel delen van kennis en ervaring door studenten en het duurzaam beklijven van verbeterde internationale competenties. Als iedere student in Nederland de kans krijgt een stageperiode in het buitenland door te brengen, leiden we studenten -én hum omgeving- pas echt op tot Nederlandse wereldburgers.

Chronisch positief: ziek zijn en toch je eigen toekomst inrichten.

Waar een wil is, is een weg. Een tegeltjeswaarheid als een koe, maar wanneer je chronisch ziek bent ligt dat soms toch net effe anders. In dit artikel licht ik een aantal organisaties en initiatieven uit die mensen met en zonder beperking ondersteunen bij het ontwikkelen van talenten. De chronische positiviteit bij veel mensen met een chronische ziekte zouden we véél vaker voor het voetlicht moeten brengen. Denk je mee?

Duurzaam leven. Ik worstel voorlopig nog.

Duurzaamheid. Voor mij een nogal lastig begrip. En…ik heb een dubbele duurzame moraal. Ben enerzijds bezig met wereldburgerschap en duurzaam leven, maar anderzijds soms ook nogal opportunistisch. En zeker wat betreft ‘reizen’ ook best niet-duurzaam. Maar ja, het is ook maar hoe je het begrip duurzaamheid benadert. Lees mee over mijn duurzaamheidsdilemma en hoe 1.000 jongeren ook mij inspireerden.

Bewuster keuzes maken met een tussenjaar

Mijn studiekeuze stond al vroeg voor 100% vast. Maar terugkijkend had ik tóch misschien wel andere keuzes gemaakt. Twijfelen op het moment van het maken van levenskeuzes is helemaal niet raar. Rondom je studie, baan, carrière(switch), privéleven, vakanties en reizen, pensioen: een ‘pas op de plaats’ of ‘tussenjaar’ kan helpen bij het bewuster maken van keuzes. Maar er zitten ook risico’s aan en goede begeleiding of spiegeling van professionals helpt écht om keuzes te maken die beter bij je passen. Lees mee en ontdek waarom er bij mij in huis overal wereldbollen staan.

Leren solliciteren en werk vinden in Cambodja

Niet alleen moeten Cambodjaanse werkgevers groeien in het bieden van een veilige en gezonde werkplek met arbeidsperspectief voor álle doelgroepen. Maar ook moeten met name jongeren en vrouwen in Cambodja beter leren solliciteren en werk vinden. Vakbonden CNV en CLC zorgen met projecten voor bewustwording en talentontwikkeling. En hoor ik daar een JoHo belletje klingelen?

Meer informele culturele ontmoetingen zijn nodig om culturele diversiteit niet steeds (vaker) te laten ontsporen.

Er is veel culturele diversiteit, en die groeit ook verder. Maar wat vaak ontbreekt is wederzijds begrip en respect voor elkaars culturen. Er is meer culturele dialoog nodig, bijvoorbeeld gefaciliteerd door bibliotheken. Maar ook het stimuleren van cultureel onderwijs, stages in het buitenland en ‘reizen’ kunnen bijdragen aan meer onderling begrip. Wanneer begint de overheid nu eens met dat écht te stimuleren en faciliteren, via stichtingen en het bedrijfsleven?

Help jezelf door een ander te helpen – wat hebben altruïsme en pijndemping met elkaar te maken?

Mensen met chronische pijn doen er vaak alles aan om die pijn te verminderen. Behandelingen, operaties, medicatie, therapieën…pijnpatiënten gaan een hele tijd, energie en geld kostende mallemolen door om minder pijn te ervaren. Recent onderzoek van de Beijing University wijst uit dat vrijwilligerswerk en ‘iets goeds voor een ander doen’ kan meehelpen aan pijndemping. Dus: help jezelf, door een ander te helpen.

Ik ben een cultural creative. Aangenaam.

Terwijl ik een artikel in GezondNU lees herken ik veel van wat geschreven wordt over ‘cultural creatives’. Volgens mij -en volgens de criteria in dat artikel- ben ik wel zo’n culturele creatieveling. Ik voel me onderdeel van een groep. Totdat het artikel niet van recente publicatie blijkt te zijn…

Lobby in coronatijd - veilige toekomst voor vrouwen en meisjes wereldwijd

Lobbyen in coronatijd

In deze tijd van coronacrisis heeft iedereen het op zijn eigen manier zwaar. Maar ook zijn er gevolgen van deze crisis die minder in het oog springen maar wel wereldwijd plaatsvinden. Is het logisch dat Plan International daar juist nu voor lobbyt? Door even verder te lezen en me kort te verdiepen raakte ik toch betrokken. Ondanks mijn eerste primaire reactie.

African women education development

Afhankelijk blijven van ontwikkelingshulp, of meer zelf doen?

Al jarenlang wordt de discussie gevoerd: houden hulporganisaties Afrikaanse landen niet afhankelijk van hun hulp? Moeten Afrikaanse landen het niet meer zelf gaan doen? Dembisa Moyo, auteur van onder andere ‘Doodlopende Hulp’, pleit voor minder ontwikkelingssamenwerking en meer focus op eigen productie en werkgelegenheid op het Afrikaanse continent. Afrika is er klaar voor. Maar is het Westen dat ook?

Samen puzzelen met de routekaart in Girona

Met je pleegkind op vakantie: aandachtspunten

Je pleegzoon een vakantietrip naar Barcelona cadeau doen is één. Maar vervolgens ook samen op pad naar Spanje is een ander ‘ding’. Wat zijn aandachtspunten als je als pleegouder met je pleegkind op vakantie wilt? Wat zijn essentiële regelzaken en welke ervaringstips geven andere pleegouders? Lees erover in dit persoonlijke blog over een tripje naar de stad van Camp Nou en FC Barcelona

Op het strand aan de kust in Costa Rica

Tijd om reisplannen te maken!

Naar het buitenland reizen is zowel voor vakantiegangers, reizigers als zakenreizigers op dit moment onmogelijk. Maar er komt een post-corona tijd waarin reizen en op vakantie gaan weer wél kan en ontzettend belangrijk is voor de opbouw van economieën wereldwijd. Benut jij deze tijd van veel thuis zijn voor het maken van nieuwe reisplannen? Op welke manier kan jouw reis straks bijdragen aan economisch herstel?

Mensen die een wereldcommunity vormen

(online) Vrijwilligerswerk -juist nu!

In tijden van corona en intelligente lockdown zou je kunnen denken dat er minder behoefte is aan vrijwilligers. Immers, veel initiatieven worden gecanceld of vallen stil. Het tegendeel is echter waar: je kunt juist nu op zóveel manieren bijdragen aan jezelf en een ander. Een blog over vrijwilligerswerk op afstand.

Dorpsschool met Afrikaanse kinderen

Oh? Helpt ontwikkelingssamenwerking dan?

Het grote publiek kijkt kritisch naar de resultaten van ontwikkelingssamenwerking. Maar de belangrijkste spelers, groot en klein, zijn lang niet altijd handig in eigen communicatie. Er wordt nog veel gewerkt met standaard beelden, standaard hulpvragen en weinig resultaatcommunicatie. Dat versterkt soms het beeld van een sector die vooral met symptoombestrijding bezig is en niet met stapsgewijze, gestage, vooruitgang.

Waterflesjes actie voor Muziekids door Monné Zorg & Beweging Breda

Geschatte leestijd: 1 minuten.Wat een leuke klantenactie van de fysio waar ik al +25 jaar 😱💪 kom! Vanaf februari 2020 ondersteunt Monné Zorg & Beweging Stichting Muziekids. Wat doet Stichting Muziekids? Met muziekbeleving biedt stichting Muziekids zieke kinderen in ziekenhuizen en zorginstellingen ontspanning, afleiding en plezier, om zo hun zorgsituatie – daar waar mogelijk – te verzachten. … Meer lezen over Waterflesjes actie voor Muziekids door Monné Zorg & Beweging Breda

Wat vind jij?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.