Musicians on Call muzikante aan bed bij een patiënt

Spotlight: Musicians on Call

Geschatte leestijd: 3 minuten.

“Delivering the healing power of music”; Musicians on Call is “the club that keeps the beat going where it matters most.”

Musicians on Call – website

In mijn doorlopende zoektocht naar ‘welke partijen brengen nu méér muziek in de zorg’ kwam ik terecht op de website van het Amerikaanse Musicians on Call (MOC).

Hoe is MOC gestart?

MOC brengt live muziek en opgenomen muziek bij patiënten aan bed, in Amerikaanse ziekenhuizen en zorginstellingen. Al in 1999 werd MOC gestart, nadat Michael Solomon and Vivek Tiwary allebei dierbaren waren verloren aan kanker.

In het Memorial Sloan-Kettering Cancer Center werd een benefiet concert georganiseerd voor patiënten van het ziekenhuis. Zowel Michael als Vivek woonden het concert bij. Ondanks het feit dat de zaal bomvol zat en patiënten ontzettend van de muziek genoten, knaagde er iets bij Michael en Vivek. De patiënten die de kracht van muziek het méést nodig hadden, konden niet van hun kamer af naar de zaal toe, omdat ze té ziek waren.

Muziekvrienden van Michael en Vivek traden nog enkele keren in de openbare zaal van het ziekenhuis op. Totdat een van de musici, in overleg met het ziekenhuis, besloot niet in de zaal maar in een van de patiëntenkamers muziek te gaan maken. De muziek kwam zo krachtig aan bij de patiënten, die daar zoveel energie uit haalden, dat Michael en Vivek besloten dit vaker te gaan organiseren. Musicians on Call werd opgericht.

Oprichters Michael Solomon & Vivek Tiwary samen met MOC voorzitter Pete Griffin

Wat doen ze?

Muziekvrijwilligers van MOC treden live op in patiëntenkamers in Amerikaanse ziekenhuizen. Patiënten die niet uit bed kunnen komen, of niet van hun kamer af mogen, kunnen zo toch genieten van de muziek die wordt gemaakt. Het is de overtuiging van MOC dat:

  • muziek de bloeddruk verbetert
  • muziek het stressniveau verlaagt
  • muziek bijdraagt aan omgaan met pijn, en de pijntolerantie verbetert
  • muziek bijdraagt aan algeheel welbevinden

Per sessie (‘Bedside Performance Program’) gaan een muzikant en een MOC vrijwilliger, of een vertegenwoordiger van het ziekenhuis, de afdeling af om kamer voor kamer muziek te maken bij patiënten die dat willen. Er zijn speciale MOC programma’s gericht op veteranen.

A spotlight on Musicians on Call

Waar zijn ze actief?

MOC is actief in al ruim 15 Amerikaanse ziekenhuizen en zorginstellingen. Ook wordt er op afstand, virtueel, muziek gemaakt waarbij muzieksessies live via internet worden uitgezonden naar patiënten in ziekenhuizen of thuis.

Music is this wonderful tool that can change and shape your day, your mood, your memories. Because of those reasons, there was no choice but to bring music to people that need it most. 

Michael Solomon, Co-Founder of Musicians On Call

Hoe kunnen we ze steunen?

Van iedere opgehaalde dollar gaat 72 cent rechtstreeks naar de muziekprogramma’s, schrijft MOC op haar website (2020). Je kunt MOC steunen door vrijwilliger te worden (in Amerika), een fundraising actie te starten, lid te worden van de Backstage Pass club, of door direct te doneren aan de organisatie.

De Backstage Pass club houdt in dat je een kamer ‘sponsort’ in een bepaald ziekenhuis, die dan gedurende een afgesproken periode (kwartaal, halfjaar, jaar) bezocht wordt door MOC muzikanten. Voor $500 wordt één kamer een jaar lang bezocht, voor $1500 drie kamers. Als lid van de club ontvang je ook diverse voordelen én word je uitgenodigd voor MOC muziekevents.

Deel je ervaringen

Ik vind MOC een prachtige organisatie, vergelijkbaar met Muziekids in Nederland.

  • Heb jij ervaring met de inzet van muziek in de zorg?
  • Ben je actief in de verpleging, of als arts, en heb je een mening over de vraag of er méér muziek in de zorg moet worden ingezet?
  • Of wellicht ben je zelf muzikant en wil je actief worden in ziekenhuizen?
  • Deel je ervaringen via de reacties hieronder.
Medische instrumenten en invulformulier

Geluksmomentje

Geschatte leestijd: 2 minuten.

Zoals wellicht al bekend, lobby ik al een tijdje voor Muziekids Breda.

Niet bekend? Lees er meer over…

Vanmiddag moest ik toevallig met een van mijn dochters in het Amphia ziekenhuis zijn.

– Niets verontrustends. Wel nodig.

Het gesprek met de kinderarts en arts-in-opleiding vorderde. En werd best lang. Er vielen wat gaten in het gesprek, doordat de arts-assistent mijn dochter onderzocht. Daar sta je dan bij, als vader, wachtend op wat komen gaat. De kinderarts hield het onderzoek met een schuin oog in de gaten, maar had ook even geen actieve rol.

Zal ik…?

Nu moet je weten dat kinderartsen in de huidige lobby-fase om Amphia te mobiliseren voor een inpandige muziekstudio best hoog op de prioriteitenlijst staan. Zodra de kinderartsen dit plan zien zitten, staan we immers een stap hoger op de ladder richting beslissingsnemers (‘het bestuur’).

Nee, ik ben hier voor mijn kind. Geen “zaken doen” nu. Dat vindt mijn dochter vast ongemakkelijk. ‘Pap, jij ook altijd’…ik hoor het haar in gedachten zeggen.

Maar dit is wel een hele goede gelegenheid!

Ik zocht naar een openingszin. ‘Hoeveel kinderen worden hier in het Amphia eigenlijk op jaarbasis behandeld?’ hoor ik mezelf zeggen.

Dus toch.

Geen briljante openingszin, dat snap ik ook wel. Zomaar out of the blue, en dan ook nog een vraag die je op allerlei manieren kan beantwoorden. Operaties, poli bezoeken, dagbehandelingen…wat wil je weten dan? Maar wel een statistiek die ik nog (steeds) niet 100% paraat heb.

“Waarom wilt u dit weten”, pareert zij -terecht- mijn abrupte vraag. Maar wel met een geïnteresseerde blik.

Yes! Mezelf overwonnen. Soort van, dan.

De volgende paar minuten praten we over realisatie van Muziekids studio in het Amphia. “Jee, wat een fantastisch initiatief”, zegt de kinderarts enthousiast.

Het wordt zelfs nog beter.

“Écht iets dat we hier moeten hebben, hoe wordt dat dan georganiseerd, mag ik je gegevens hebben?”

Terug in de wachtkamer (we moeten even wachten op het medische eindoordeel richting dochter), besteed ik -uiteraard- eerst aandacht aan mijn dochter. Tuurlijk.

Maar daarna begin ik driftig een afgescheurd half A4’tje vol te schrijven met gegevens, contacten en wie we al ‘aan boord’ hebben. Waaronder een collega-kinderarts. Niet echt een representatief visitekaartje, maar dat boeit nu niet. Ik overhandig het terug in de spreekkamer, en verder gaat de aandacht weer zoals het moet richting dochter.

Close-up van dokter

Eindresultaat?

  • Een dochter die centraal heeft gestaan in het gesprek, daar kwamen we immers voor (en achteraf kreeg ik ook geen verwijten dat ik deze zijsprong had gemaakt)
  • Een kinderarts die blij verrast werd, door deze zijsprong en kans voor het ziekenhuis.
  • Een overwinning op mezelf, door dit moment tóch aan te grijpen voor een lobby. Ik wist het al, maar blijkbaar ligt mijn passie écht bij dit Muziekids Breda – met één arts-fan rijker.

Had jij, in mijn schoenen, hetzelfde gedaan?

Een persoonlijk medisch gesprek mixen met een ‘zakelijk’ belang, hoe maatschappelijk verantwoord ook? Of ging ik een stap te ver?

Aan alle kinderartsen van Amphia Breda

(die dit bericht natuurlijk niet lezen…)

  • De prioriteit ligt nu natuurlijk bij het herstel van alle corona-patiënten en het wegwerken van het corona-virus.
  • Maar daarna: laten we ons inspannen om Muziekids Breda te realiseren. Zodat we alle kinderen en jongeren in het Amphia kunnen laten ontspannen, afleiden of troosten met muziek!
  • Zegt het voort aan uw bestuur!