Een liefde ontleed

Geschatte leestijd: 10 minuten.

1, 2, 3,4. De overbekende klanken klinken, nee galmen, door het stadion. Het is begonnen. Ik weet niet waar ik kijken moet. Het overweldigt me. Ik zie Roy, Danny, Clarence, Max, Nils, Garry en de anderen, ik zie ze allemaal tegelijk. Hij, strak in pak en big smile, komt als laatste op. ‘Mijn eerste’ is begonnen. Waar komt toch die gekte vandaan? Een liefde ontleed, in 10 leesminuten.

Eerste Springsteen concert

Het beeld is me altijd bijgebleven. Die bandleden, waar ik toen zo naar opkeek, die opkwamen in de overvolle Kuip in Rotterdam. Onder de synth geluiden van Roy Bittan, het intro van Tunnel of Love spelend. Dat ‘deuntje’ is me ook altijd bijgebleven. Ik hoef het maar te horen of ik sta weer als (net) 14-jarig jongetje terug in de Kuip. Ik schreef al eens eerder over hoe muziek je direct weer in een bepaalde sfeer kan brengen, nou, dit is er zo eentje.

Mijn allereerste Springsteen concert. Überhaupt een van mijn eerste concerten ooit. Je kunt maar beter goed beginnen, niet? 1988. Drie jaar na de Born In The USA gekte, die van de Amerikaanse rising star Bruce Springsteen een échte wereldster had gemaakt. Althans, in mijn beleving deed díe plaat dat.

Ik weet ook nog zó goed dat gevoel dat ik overhield aan het concert. Hoe gaaf, hoe bijzonder was dat geweest. En ik wilde méér, veel méér hiervan. En ooit wilde ik ook zelf op een podium staan, zelf muziek maken op zó’n manier. Die voorliefde voor spelen in bandjes ontstond daar.

Maar wat zijn nou de elementen die mij een Springsteen ‘fan’ maken, hoewel ik het woord fan altijd wat hysterisch heb gevonden? Die ervoor zorgen dat zijn muziek me raakt, dat de concerten zo’n overweldigende indruk maken? Het wordt me vaak gevraagd, wáárom nou precies Bruce? Ik doe een poging het ‘gevoel’ te ontleden. Al weet ik nu al dat ik het nooit helemaal in woorden zal vatten.

Er zouden meer Springsteen concerten volgen die ik bijwoonde. Veel meer. Hoewel ik nooit de wereld over heb gereisd om ergens in of buiten Europa naar een Springsteen concert te gaan, zoals sommigen doen, heb ik toch veel van zijn optredens in Nederland en België gezien. Met het Sportpaleis van Antwerpen bijna ‘om de hoek’ had ik altijd meerdere ticketkansen, want als Nederland niet lukte, dan toch België. Natuurlijk gold dat voor meer mensen, want de reistijden hier zijn sowieso niets vergeleken met de afstanden in bijvoorbeeld de USA. Daar vliegen mensen naar een concert.

Het ‘working class’ imago

Springsteen, hoe rijk en wereldpopulair ook, is altijd relatief ‘gewoon’ gebleven, een man zoals iedere Amerikaan, zoals je buurman. Hoewel die vergelijking natuurlijk niet meer opgaat als je naar zijn bankrekening kijkt, met een eigen concertschuur en opnamestudio in de achtertuin van z’n landgoed, is hij nooit echt (of echt nooit) naast zijn schoenen gaan lopen. Altijd benaderbaar gebleven, geen hysterische toestanden die je bij andere bands of ‘pop’sterren nog wel eens ziet.

Datzelfde geldt in meer of mindere mate voor alle andere E Street Bandleden. Gewone jongens, mannen, die met wat onderbrekingen al tientallen jaren met hem meespelen en meereizen. Natuurlijk is er rondom Springsteen ook wel eens wat gedoe geweest, met een op de klippen gelopen huwelijk, en heeft men hem regelmatig in de royalty roddelhoek willen stoppen. Maar hij wist er altijd weer snel uit te vluchten.

Springsteen is een popster, maar meer nog een singer-songwriter. Een popster dus zonder echt popster te zijn. In die zin past hij bij ons ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’-cultuurtje.

De duur van concerten

Er zijn twee soorten mensen op aarde: zij die van Springsteen houden en zij die nog nooit bij een concert van hem zijn geweest.

Bekend citaat onder Springsteen fans

Als je ooit bij een concert van Bruce bent geweest, ga je voor de bijl. Gegarandeerd. Een tegenvallend Springsteen optreden, dat bestaat simpelweg niet.

De energie van hem, maar ook van zijn hele band, die neemt je mee. Kan niet anders. Het is al vaak geanalyseerd, er is veel over geschreven. Hij eist die energie van zijn bandleden. Is overduidelijk ‘de baas’ van de band; de andere muzikanten zijn hem letterlijk zo gaan noemen. Maar het zit vooral in zijn eigen drive, motivatie, om iedere keer maar weer tot het uiterste te gaan om het publiek voor zich te winnen. Dat was vroeger zo, toen hij nog niet echt bekend was, en dat is nu nog steeds zo.

De energie van de concerttours kan dan soms anders zijn, van heel uitgelaten tot soms ook behoorlijk ingetogen (denk aan de Ghost of Tom Joad tournee, de Broadway show), maar het is nóóit kort.

Welke andere artiest of band speelt gemiddeld zo’n minimaal drie uur, met uitschieters tot vér daarboven? Tijdens de Wrecking Ball tour in 2012, op 62-jarige leeftijd, speelde hij vier uur en zes minuten. De Finnen in Helsinki hadden die mazzel. Ik geloof dat dat record nog steeds staat, maar er zijn vele shows die in de buurt komen.

In zijn biografie Born To Run vertelt Springsteen erover. Dat hij ieder concert benadert zoals in vroeger tijden, toen hij zichzelf nog moest bewijzen. Toen hij maar doorspeelde en doorspeelde, omdat hij anders bang was dat mensen zich ‘bekocht’ voelden. Eerst de kroegeigenaar, die zijn gage betaalde. Later de bezoekers met een (relatief duur) concertticket. Zij zouden geen artiest gaan zien die z’n sets afraffelde. Dat zou nooit gaan gebeuren, nam ‘ie zich ooit voor. En dat is zo gebleven, of je nu $15 of €95 (of de $75-$850 gekte van de Broadway shows) voor een ticket betaalt.

De biografie Born To Run, alweer zo’n must-read voor iedere Springsteenfan, maar eigenlijk voor iedere muziekliefhebber:

De trouwe fanbase

Er zijn meer bands met hele trouwe fans, daarin is Springsteen niet uniek.

Maar die van Springsteen komen wel écht in de hoogste sferen van loyaliteit terecht. Er zijn zóveel mensen die hem al tientallen jaren volgen. Maar hij weet in de loop der jaren ook altijd weer nieuw publiek voor zich te winnen.

Het viel me de laatste jaren bij concerten steeds weer op. De bonte mix van soorten mensen, van allerlei leeftijden. Natuurlijk, veel veertigers, vijftigers en zestigers die jong waren in de glorieuze jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw. Die eighties waren mijn tienerjaren. Maar die mensen nemen tegenwoordig op hun beurt hun kinderen weer mee. En, ben je eenmaal bij een concert van Bruce geweest, dan…precies.

Ik denk niet dat het met mijn kinderen nog gaat gebeuren, samen naar een Bruce concert. Ik had het graag gedaan, écht graag, maar dan moet hij het qua leeftijd nog wel wat langer volhouden. En nu is het nog verre van hun muzieksmaak.

De sfeer bij concerten is ook vrijwel altijd goed en positief. Mensen hebben respect voor elkaar, gunnen elkaar wat, delen hun voorliefde voor deze muziek.

Ik moet nog regelmatig terugdenken aan de fanclubdagen uit die jaren ’80, georganiseerd destijds door BSV, de Bruce Springsteen Vereniging. Ik was er lid van en ontving periodiek Roulette, het Springsteen fanclubblad vernoemd naar een prachtig nummer. Met z’n allen naar een zaaltje ergens in het midden van Nederland op een zaterdagmiddag. Springsteen gadgets scoren, merchandise kopen, gelijkgestemden ontmoeten, luisteren naar zijn (nieuwe of oude) muziek. Ik ging er, met een evenzo Springsteen-gek nichtje, jaren trouw naar toe. En het lezen van Roulette was altijd een feestje, ik verslond het blad als het in de brievenbus viel.

Pagina uit Roulette

Tegenwoordig zijn fans verenigd in Be True, internetmagazine voor Bruce Springsteen fans. Er wordt nog altijd trouw geschreven en men werkt aan een volgend Springsteen in Nederland-boek. Monnikenwerk, door échte fans. Ik kan niet wachten.

The Soundtrack to so many lives

In 2013 verscheen er een bijzondere documentaire: Springsteen and I. Een film voor en door de fans, waarin fans vertellen wat de muziek van Bruce voor hen betekent, welke bijzondere band ze met hem hebben. Afgewisseld met oude én nieuwe (hey, we hebben het wel over Springsteen) muziek. Must-see!

De song productie

Oké, als je zo’n lange muzikale carrière hebt als Springsteen heeft, dan is het logisch dat je een stevig aantal songs hebt geproduceerd in al die jaren. Maar als je Bruce Springsteen bent, dan is het toch altijd nog even next level. Weinig mensen die zó productief zijn geweest -en nóg zijn- in hun muzikale carrière dan hij.

Natuurlijk is dat weer mooi voer voor allerlei mensen om songs te ontleden, statistieken bij te houden, boeken over zijn werk te schrijven.

Vrij recent nog, het in oktober 2020 uitgegeven All The Songs, ofwel “The story Behind Every Track”. Een -hoe kan het ook anders- dikke! pil door Philippe Margotin. Prachtig naslagwerk dat écht ingaat op de achtergronden van iedere song.

Een leuke website is My Bosstime, een Bruce statistiekenwebsite uitgegeven in verschillende talen. Je kunt er je eigen statistieken bijhouden, maar uiteraard ook allerlei leuke Springsteen weetjes lezen.

  • De langste Springsteen song? Kitty’s Back (2006): 17 minuten en 14 seconden!
  • Kortste nummer? Johnny Bye-Bye (1998): 1 minuut en 49 seconden.
  • Springsteen
    • gaf 20 studioalbums uit
    • maakte 906 nummers (ook een flink aantal covers), 6 live albums, 10 verzamelalbums.
    • ging 23x op tournee, met 2699 concerten (and counting…) in 1006 stadions in 421 steden in 34 landen.
    • geeft gemiddeld 123 concerten per tour
  • Enzovoort…

Of neem dit overzicht, van meest gespeelde songs ooit:

Natuurlijk, Born To Run op nr. 1

Echt, een walhalla die website voor iedere Springsteen liefhebber.

De ‘bordjes’

Als je ooit bij een Springsteen optreden bent geweest, dan ken je ze: de ‘bordjes’; verzoeknummers van fans. Hoe creatiever gemaakt, hoe opvallender voor ‘The Boss’. Ze staan voor de interactiviteit die ieder Springsteen concert tot zo’n feestje maakt. Je weet namelijk vooraf nooit welke richting het concert opgaat. Natuurlijk, er staat een basissetlist klaar, met een mix van golden oldies en het meest recente werk van het nieuwe album dat aanleiding was voor deze tour.

Vaak is al beschreven hoe Bruce nog last-minute wijzigingen aanbrengt in de setlist. Tijdens de soundcheck, of zelfs nog vlak voor opkomst. “Ik moet m’n bandleden toch scherp houden”, zegt ‘ie dan. Maar het heeft natuurlijk ook alles te maken met zijn eigen spelvreugde en plezier rondom optredens. En ook met perfectionisme: blijven sleutelen, tot óp het podium.

Maar dan.

Zelfs voor de bandleden, ja zelfs voor Bruce zelf, is het vaak een verrassing welke songs daar aan toe worden gevoegd. Songs waar diehard fans mee komen op de avond zelf. De keuzes die Bruce maakt uit de vele opgestoken bordjes zeggen veel over in welke bui hij die avond is. Zijn het de nog wat ‘zekere’ keuzes van songs die ze wel vaker ‘verrassend’ spelen, of zijn het de échte verrassingen. Waarbij je even druk overleg on stage ziet en zelfs Bruce regelmatig hardop even moet nadenken hoe dat nummer ook alweer ging, in welke toonsoort het stond, hoe die tekst ook alweer in elkaar zat.

Het is een ‘act’ die geen act is, maar echt. Natúúrlijk is het ook wel eens ingespeeld, weet hij soms haarfijn wat ‘ie doet. Maar vaak genoeg is het ook écht spontaan en gebeuren er vervolgens de leukste dingen. Bandleden die een verkeerde afslag nemen, Bruce zelf die van de leg is, nummers die nooit meer goedkomen…hoewel dat laatste niet vaak gebeurt; daarvoor is de band gewoon té ervaren.

Een voorbeeld, You Never Can Tell, gespeeld in Leipzig in juli 2013. Even live ‘oefenen’ met band en blazers, voor een stadion vol mensen. En gáán.

Overigens vindt niet iedere fan deze ‘bordjesparade’ even fijn. Sommige fans vinden dat Bruce en bandleden vooral zélf moeten bepalen wat ze willen spelen. En het kan ook tegen hem keren; soms zijn fans zelfs ‘teleurgesteld’ als Bruce weinig of niet op hun songbordjes ingaat. Ik vind het vooral een leuke spontane toevoeging aan de concerten, die nooit langer dan 3 à 4 nummers duurt voordat Bruce zijn reguliere setlist weer oppakt. En het is een manier om nog eens een ‘vergeten’ liedje te horen, als Bruce een écht creatief bordje spot.

Het working class imago, de duur van concerten, de trouwe en actieve fanbase, de enorme songproductie, de ‘bordjes’…het zijn zomaar wat eerste elementen die in me opkomen als ik denk aan mijn voorliefde voor Springsteen, E Street Band en natuurlijk vooral de muziek.

Het zijn belangrijke elementen, zeker, maar er zijn er nog zoveel meer. Voor nu laat ik het hierbij, maar misschien komt er wel een serie-analyse.

Still going strong

Springsteen wordt dit jaar 72.

Twee-en-zeventig!

Hij is productief als nooit tevoren, met recent nog het nieuwe album Letter To You (oktober 2020), niet lang na het ook al zo verrassende filmische Western Stars in 2019. Met Bruce weet je nooit wat er nu weer gaat komen.

De Springsteen wereld gonst als nooit tevoren over een nieuwe tournee, Bruce zelf als voortouwnemer. Hij heeft er zin in, direct na die corona-periode en belooft ‘een feestje zoals nog nooit eerder vertoond’. Ongetwijfeld bedoeld om alle ellende van corona in één stevige klap van Max (Weinberg, drummer) te vergeten.

1, 2, 3, 4… I hear the sound of your guitar…

Ik kan niet wachten om díe zin, de eerste zin van Ghosts, over welk stadion- of ander veld dan ook te horen rollen.

Een nieuw begin, maar ook terug naar mijn allereerste in 1988. En ongetwijfeld nog even naar mijn memory-for-life, in 2016.

From My Home To Yours

Wist je trouwens dat Bruce in de coronaperiode regelmatig live op de radio is, met zijn eigen ‘From My Home To Yours’-programma live vanaf E Street Radio? Je leert hem wéér beter kennen, via de muziek die hij kiest en de toelichtingen die hij geeft.

Fanzine BeTrue schreef er verslagen van, bijvoorbeeld deze 17e: een dj-set voor de inauguratie van Biden (20-01-2021).

Deel je ervaringen

  • Herken je bovenstaand gevoel? Of ken je een soortgelijk gevoel vanuit een voorkeur voor een andere band?
  • Wat vind jij eigenlijk van Springsteen als artiest, van de muziek van Bruce? Hoe bekend ben je met zijn werk?
  • Zelf al eens bij een concert van Springsteen geweest? Of misschien al wel heel vaak? Laat eens weten wat jou meest bijzondere ervaring met Bruce is geweest!
  • Wat zijn voor jou Springsteen songs die je bijblijven? En waarom?

Deel je gedachten en ervaringen via de reacties hieronder, of neem contact met me op.

Meer lezen

Rondom de verschijning van het album Letter To You in 2020 was er een wereldwijde actie ‘schrijf een Letter To Bruce’. Wereldwijd schreven fans ‘hun brief aan Bruce’ in eenzelfde format en deelden deze online, met name in Springsteen Facebook-groepen.

Hier mijn bijdrage, waarin ik refereer aan mijn ‘Muziekherinnering-for-life‘.

Prima uitzicht op het podium tijdens mijn muziekherinnering 'for life'

Mijn muziekherinnering ‘for life’

Geschatte leestijd: 5 minuten.

Via een column in de Volkskrant werd ik op het spoor gezet van Jaap Hoogendoorn. Een -op het oog en ongetwijfeld ook in de dagelijkse praktijk :-)- hele vriendelijke meneer van in de ’70 die net als ik een passie heeft voor muziek. Jaap schrijft columns over muziek. Columns met een veelal klassieke-muziek-insteek, met humor geschreven en altijd met doorlinks naar de besproken muziek. Ik ontving “column nr. 20” in mijn mailbox, waarin Jaap schrijft over de kracht van muziek in combi met een bepaalde tijd of locatie. Hij kleedt dat vervolgens aan met zijn muziekherinnering ‘for life’.

Muziek kan onmiddellijk associaties oproepen. Je hebt dat ene stuk in díe omgeving of op dát moment gehoord. Het is in je geheugen gegraveerd. Hoor je het (jaren) later weer, dan ben je plots weer terug in díe omgeving of op dát moment. Bij geuren kan datzelfde fenomeen optreden. Gehoor en geur kunnen het bewerkstelligen.

Jaap Hoogendoorn, ‘Zondagochtendmuziek’

Jaaps muziekherinnering ‘for life’

Een korte passage uit ‘Zondagochtendmuziek’, blog nr. 20 van Jaap.

Het was zomer. Zondagochtend vroeg. Prachtige ochtend. Ik ging al vroeg mijn bed uit. Liep naar de keuken, maakte thee. Met mijn gettoblaster nestelde ik mij op het terras met radio 4. Scarlatti. Vederlichte tonen verenigden zich met de vredige stilte om mij heen. Een symbiose van piano en zondagochtendgevoel. Alsof het zo moest zijn. Het zal vijf minuten hebben geduurd, maar het leek langer. Ik probeerde het vast te houden. Maar zo’n radioprogramma gaat verder.

Ook zíjn blog loopt verder. Jaap vertelt dat hij, iedere volgende keer dat hij nu Scarlatti hoort, aan dat zomer-zondagochtendgevoel terug moet denken. De associatie tussen een bepaald soort muziek (Scarlatti Sonate in E Major), locatie (terras in de ochtendzon) en tijd (vroege zondagochtend in de zomer) is rond.

Mijn muziekherinnering ‘for life’

Het was 14 juni 2016.

Een op het eerste oog doodgewone dinsdagavond halverwege juni. Maar een avond die voor flink wat Nederlanders toch niet zo gewoon zou blijken te zijn. Met mij hadden ruim 50.000 mensen de weg naar Den Haag gevonden. Te voet, per fiets, met de auto, bus, trein. En met speciale concertbussen. Mensen kwamen uit heel Nederland om die inmiddels best oude baas weer eens live aan het werk te zien. En bij hem wéét je dat dat een avond van minimaal drie, drieënhalf, soms wel vier uur muziek wordt. Mensen hadden er zin in, de sfeer was opperbest, veel veertigplussers maar ook opvallend veel jongeren.

Virtuele strijd tegen tienduizenden andere liefhebbers

Het was spannend geweest. Heel erg spannend. Het missen van een concert van deze baas in Nederland is -voor mij- eigenlijk geen optie. Ik vind fan een wat hysterisch woord, maar ik ben wel erg fan van zijn muziek. Al sinds mijn 14e. Een aantal maanden daarvoor had ik een zenuwslopende ochtend achter laptop, iPad en smartphone gezeten en tickets bemachtigd. Vele concertgangers met mij zullen het beeld herkennen. Samen met mijn even jonge nicht’je’, in 2016 inmiddels ook al weer 42, waren we geluksvogels in die strijd om tickets voor een concert dat in enkele minuten uitverkocht was geraakt.

Gek eigenlijk, dat die vele tienduizenden gelijkgestemde liefhebbers, met wie je de passie, liefde of gewoon voorkeur voor zijn muziek deelt, op zo’n moment ook keihard je tegenstanders zijn bij het bemachtigen van die schaarse tickets. Of medestanders, voor hen die het net als mijn nichtje en ik ook gelukt was een ticket te kopen. En ook gek eigenlijk, dat ik het over ‘schaarste’ heb terwijl er zo’n 50.000 tickets te koop zijn. Oké, een deel zal vooraf al gereserveerd zijn voor bobo’s, relaties, ticketpartners en anderen, maar het gaat nog steeds om héél veel tickets. Maar nóg meer gegadigden dus, die ook een muziekherinnering ‘for life’ willen meemaken.

Race tegen de klok

In de maanden daarna leefden we naar het concert toe, maar wist ik ook dat er een kans was dat ik voor de zoveelste keer geopereerd moest worden. Jarenlang hernia gedoe, dat was uitgemond in chronische pijn. ‘Ach nee, dat wordt vast niet eerder dan de zomer’, zei men in het ziekenhuis. Totdat ik bericht kreeg dat er, door uitval, een plek voor mij was begin mei. Óp de verjaardag van mijn oudste dochter. Het was dóen, of weer maanden wachten. Dat laatste was om meerdere redenen geen optie, dus werd ik geopereerd. En werd het bijzonder spannend of ik 14 juni 2016 zou gaan halen. Of ik voldoende hersteld zou zijn om er bij te zijn, daar op het Malieveld in Den Haag.
Op het allerlaatste moment kreeg ik groen licht van mijn neuroloog. Hij wist hoe belangrijk dit mentaal voor mij was -dat had ik hem uiteraard subtiel 😉 wel duidelijk gemaakt.

3, 2, 1…let’s make lifetime memories

De eerste noten van de E Street Band klonken over het zonnige Haagse veld, de eerste waterlanders kwamen bij mij naar boven. En ik ben geen huilebalk, verre van zelfs. Ik had het gehaald. Mét rolstoel, op het rolstoelpodium en met mijn nichtje als begeleidster. Ze ploegde me over het enigszins drassige veld (het had flink geregend voordat de zon doorbrak, red.), maar ach. We waren er. Ik was er. En met mij Bruce Springsteen, zijn vaste band en die 50.000 anderen. Voor mijn gevoel was bijna ík daar, op mijn podium, het stralend middelpunt. Ik genoot van iedere minuut. Wat een prachtig concert, van ruim 3,5 uur!

Racing In The Street: muziek, locatie en tijd

Halverwege het concert speelde Bruce “Racing In The Street”. Een nummer dat ik altijd al mooi vond, maar die avond kreeg het extra lading mee. De song, het gevoel, het veld, die mensenmenigte, maar vooral het feit dat ik het gehaald had. Kortom, een unieke combinatie van ‘muziek’, ‘locatie’ en -extra bijzonder ook- ‘tijd’.

Ik luister die live opname nog regelmatig terug, op momenten dat ik het moeilijk heb, dat de chronische pijn niet te harden is. Telkens als ik dat nummer nu hoor, ben ik terug bij 14 juni 2016. Terug bij The Boss, op het Malieveld. En ik geniet.

Luister mee:

Bruce Springsteen, Live at Malieveld Den Haag, ‘Racing In The Street’

Dát is nu mijn muziekherinnering ‘for life’

Terug naar Jaap.

Deze versie van ‘Racing In The Street’, dát is nu mijn “zondagochtendmuziek-gevoel”. Ik hoef die klanken van dit nummer maar te horen, of de positieve emotie welt weer in mij op en dat gevoel van dat moment is helemaal terug. Mijn ‘dinsdagavondgevoel’ van 14 juni 2016 is Jaaps zondagochtendgevoel!

En ik ben het helemaal met Jaap eens: dát kan muziek met je doen!

Deel jouw muziekherinnering!

  • Heb jij ook zo’n herinnering aan muziek die je bijblijft? Een nummer, een locatie, een bepaald tijdstip, waardoor er iedere keer een gevoel komt bovendrijven? Deel jouw muziekherinnering ‘for life’ met me via de reacties.
  • Ben je ook liefhebber van de muziek van Springsteen? Laat je horen! Hoe word er in jouw omgeving gereageerd op je voorkeur voor de muziek van Bruce 🙂 ?

Meer lezen?

  • Vind je het leuk om meer over mijn persoonlijke ervaringen rondom muziek te lezen? Volg mijn Magazines Muziek, Muziek in de Zorg en Muziekids.
  • Als je je abonneert op deze site, rollen nieuwe berichten vanzelf je mailbox in. Leuker én makkelijker kan ik het niet maken.
  • Wil je Jaap Hoogendoorn ook volgen? Hij houdt een eigen site over muziek bij: Blumine. Jaap geeft al jaren cursussen ‘Luisteren naar Muziek’, concertinleidingen, muzikale voordrachten en is in te huren voor workshops.
  • Close-up van Bruce op het scherm @Malieveld - Mijn muziekherinnering 'for life'
  • Prima zicht op het podium @Malieveld - Mijn muziekherinnering 'for life'
  • Prima zicht op het podium vanaf het rolstoelpodium - Mijn muziekherinnering 'for life'
  • Steve van Zandt aan het werk @Malieveld - Mijn muziekherinnering 'for life'
  • Spelen van verzoekjes @Malieveld - Mijn muziekherinnering 'for life'
  • Prima uitzicht op het podium tijdens mijn muziekherinnering 'for life'

Met dank aan Jaap Hoogendoorn, van wie ik een deel van zijn ‘Zondagochtendmuziek’ column in dit blog heb gebruikt. Wil je de muziekcolumns van Jaap ontvangen? Stuur een bericht naar jhoog33@hetnet.nl.

Muziek

Geschatte leestijd: 6 minuten.

Muziek. Deze site heet niet voor niks “Er zit muziek in mijn leven“. Muziek is dé rode draad in mijn leven. Zonder muziek, geen leven. Althans, muziek is voor mij wel héél belangrijk. Muziek geeft plezier, live optreden geeft een enorme kick, muziek leidt af, biedt troost in tijden van heftige chronische pijn, muziek verzacht, muziek vermaakt. Ik kan me niet voorstellen dat ik een leven kan lijden zónder muziek.

Op deze pagina:

Opvoeding met muziek

Met een vader die koordirigent en amv-docent (algemene muzikale vorming, ja, iets van héél vroeger) was, lag het behoorlijk voor de hand dat ik een muzikale opvoeding kreeg. Dat gebeurde dan ook. Met een broer die al vroeg begon met akoestisch gitaar spelen, later elektrisch, werd dat nog eens extra gestimuleerd. Ik maakte een meer traditionele start met blokfluit. Eerst sopraan-blokfluit, later alt. Ik maakte veel muziek samen met mijn broer en ook mijn nichtje, die dwarsfluit speelde.

In de loop der tijd werd de blokfluit een minder spannend instrument en werden de lessen een verplicht nummer; ik haakte af. Maar wilde nog steeds wel actief blijven met muziek maken. Ik weet echt niet meer wat de trigger was, maar ik werd richting piano geleid. Door wie of wat, ik weet het niet. Maar het was wel een sterke kracht.

80’s: de synthesizer!

Ik koos niet voor traditionele pianoles, maar voor een in de jaren ’80 superhip instrument: de synthesizer. Volgde lessen op de muziekschool in Bergen op Zoom, bij een behoorlijk modern docent, Peter Augustijn. Ik weet nog goed dat hij bij de allereerste les aan me vroeg: “wat wil je spelen, welke muziek vind je leuk?” Ik hoefde niet lang na te denken: dat werd “Ik kan het niet alleen, van De Dijk”. Als ik dát toch ooit eens zou leren spelen, op de wijze zoals Pim Kops daar piano speelt…een droom. Peter pakte dat, stapsgewijs, op een hele leuke manier aan. Ik was verkocht en heb een aantal jaren les gevolgd bij hem, ook nog privé-les in Hoogerheide.

Bandjes! Live!

Al op de middelbare school, het Moller lyceum in Bergen op Zoom, deed ik eerste bandervaring op. Door de schoolmusical, nou ja beter gezegd ‘rock opera’, kwam er een groepje muzikanten samen dat hard repeteerde om de rocknummers er goed in te krijgen. De musical werd een groot succes en ook naderhand bleven we op school spelen. De schoolband was geboren, die later overging in S.N.O.T. (Slaat Nergens Op Toch), een destijds in Bergen op Zoom behoorlijk populair coverbandje dat regelmatig in de Bergse kroegen optrad. Wereldberoemd waren we, in en om Bergen :-). Ik kreeg de smaak van live optreden goed te pakken. Heerlijk om voor publiek te spelen, mensen uit hun dak te zien gaan op de muziek die jíj met je mede-muzikanten maakt.

De band viel uiteindelijk uit elkaar toen iedereen voor studie eigen wegen koos. Maar…vrijwel tegelijkertijd werd ik door mijn buurman in Hoogerheide gevraagd of ik niet eens wilde komen proefdraaien in een coverband waar hij als trombonist in speelde. Men had al een paar toetsenisten op proef gehad, maar het was blijkbaar nog geen succes.

Coverband OnCue

Ik ging aan de slag bij OnCue, dat in 1994 ontstond. Ze waren eigenlijk pas nét begonnen, maar blijkbaar zat het qua toetsenisten nog niet mee. Op moment van schrijven is het 2020…en speel ik nog steeds bij OnCue. In 2019 vierden we ons 25-jarig bestaan als West-Brabantse coverband. Een jubileum dat niet al te veel coverbands weten te vieren. Maar spelen bij OnCue…dat is gewoon een feestje.

OnCue coverband live op het indrukwekkende podium van het Brabantse Wal Festival
OnCue live @ Brabantse Wal Festival

Alleen al de wekelijkse repetities, al ruim 25 jaar, zijn beregezellig én muzikaal serieus. Alleen al voor die repetities reis ik iedere week op en neer tussen Breda en Hoogerheide. Maar uiteindelijk repeteren we natuurlijk ook om op te treden. Gemiddeld zo’n 10 keer per jaar; soms wat meer, soms wat minder. De jaren dat optredens uit de lucht komen vallen zijn wel voorbij; het organiseren van spontane of jaarlijkse (dorps)feesten is steeds lastiger geworden met meer en meer vergunningen. Toch mogen we bij OnCue niet klagen en hebben we nog steeds werk. Ook al zijn we allemaal ruim 20 jaar ouder.

Tak&Band

Trouw als ik ben, kon ik me jarenlang niet voorstellen dat ik naast OnCue in een tweede band zou gaan spelen. Na de zoveelste rugoperatie was ik voor de zoveelste keer aan het revalideren bij fysiopraktijk Monné in Breda. Dat revalideren deden we samen met een aantal sportievelingen die bij Monné trainden, ieder voor een eigen doel. Ik vertelde de fysio over mijn meest recente optreden met OnCue, we hadden het over piano spelen. Totdat opeens een vriendelijke meneer met een grijze baard me aansprak die ook al enkele weken aan het trainen was. We raakten in gesprek.

Deze meneer, Pieter Tak, vertelde dat hij regelmatig als gitarist en zanger muziek maakte…of ik niet eens een keer mee wilde komen spelen. Hij zat ook in een klein bandje, op dit moment met alleen een bassist en een invaldrummer. Na een middagje jammen met Pieter en een avondje muziek maken met bassist Kees erbij was het al snel beklonken; als ik interesse had mocht ik wel voor vast komen meespelen. Ik vond het idee nog steeds wat gek, want was zó gewend aan spelen bij OnCue. Maar juist omdat de muziek die Pieter en Kees maakten zo totaal anders was als wat ik bij OnCue deed, ging ik de uitdaging aan. Tak&Band was geboren. Inmiddels is de band groter en wordt deze regelmatig uitgebreid met bv. hoorn, klarinet e.a.

Pieter maakt 100% eigen werk; zonder het in hokjes te willen stoppen: ‘echte singer-songwriter muziek met een boodschap‘.

2019: CD Presentatie ‘Everything’, Pieter Tak & Band

Bruuuuuce

Naast OnCue en later Tak & Band was er nog één muzikant die me van jongs af aan interesseerde: Bruce Springsteen. Dat is nogal een familiekwaal. Via ooms kwam ik op het spoor van Bruce; zij gingen naar live concerten van hem en waren altijd superenthousiast. Mijn broer, nichtje, ouders en ik raakten ‘besmet’ met het Springsteen-virus. Springsteen staat bij mij op eenzame hoogte, ook al zijn er talloze andere artiesten die me ook aanspreken; van Dire Straits tot De Dijk en van Sting tot Blof en Racoon. Maar Springsteen staat aan de top. Nog steeds, ook al is hij al over de 70.

De energie die deze man in zijn muziek legt, op zijn platen (cd’s…mp3’s…) weet vast te leggen, maar vooral live brengt is wat mij betreft ongeëvenaard. Concerten van ruim 3 uur, met een uitloop naar 4 uur of nog langer. Een bonk energie. Van supergevoelig naar stadion-bombastisch; Springsteen weet alles intens over te brengen. Heb je nog nooit een live concert van hem bijgewoond: grijp je kans, voor het niet meer kan!

2016: Bruce live @ Malieveld, Den Haag

De kracht van muziek

Muziek doet veel met mij. Muziek doet veel goeds met ook heel veel andere mensen. Denk alleen al aan een uitspraak van Springsteen:

The best music… is essentially there to provide you something to face the world with.

Bruce Springsteen

Maar als het gaat om de ‘healing power of music’, die ook vaak in de muziek en concerten van Springsteen terugkomt, kun je ook denken aan de inspanningen van o.a Stichting De Regenboogboom, Bedside Singers, Bedside Buskers, Live Music Now, MUZ-IC, Sounding Bodies, De Liedjesfabriek, Bach Kliniek, Piano Infuus, Kunstfanaatjes, Muziek aan Bed , Embrace, Stichting Muziek Jong voor Oud, Artur C. Jaschke, CliniClowns of Musicians on Call voor mensen die het even, of voor langere tijd, minder goed getroffen hebben.

Muziekids

Als je het hebt over de kracht van muziek: ik zet mij in het bijzonder in voor het prachtige en nuttige werk van Stichting Muziekids. Muziekids brengt meer muziek voor kinderen en jongeren in ziekenhuizen en zorginstellingen. Omdat het leuk is, als afleiding of als troostbieder. Muziekids wil het muzikale hart zijn van het ziekenhuis. Een plek waar kinderen, jongeren en anderen afgeleid en vermaakt worden, even mens en kind kunnen zijn, in plaats van patiënt.
Wil je bijdragen? Lees dan meer over Muziekids, kijk op de actiepagina of neem contact met me op. Want iedereen verdient de kracht van muziek!

Mijn ‘Current Faves’ op YouTube

Beluister mijn YouTube playlist met huidige favorieten

Ik heb in mijn kanaal op YouTube een aantal playlists aangemaakt; van ‘Born To Blues’ tot ‘Lekkere Luisterliedjes’ en van ‘Never Ever Forget’ tot ‘Dutch Dudes & Dudettes’. Bezoek mijn wereld op YouTube en abonneer je op mijn kanaal als je updates wilt ontvangen.

tak&band @ youtube
tak&band @ youtube

Eigen singer-songwriter werk van Pieter Tak&Band…

oncue @ youtube
oncue @ youtube

Covers met een eigen jasje van coverband OnCue

Blogs over muziek

Zonder muziek geen leven. Ik schrijf in deze omgeving regelmatig over alles wat muziek met me doet, wat ik meemaak als ik zelf on stage ben, of met een andersoortige link met muziek. En: deel via reacties vooral ook wat muziek met jóu doet!

Spotlight: Judith van Boven – Master of Music

Bij sommige mensen druipt de passie voor muziek er gewoon vanaf. Ik leerde Judith van Boven via de online wereld kennen. Een bijzonder inspirerende muziekmanus-van-alles: van dirigent tot muziekdocent en van muziekworkshopgever tot podiumangst-coach. Lees mee in deze Spotlight en leer alle muzikale tonen in het leven van Judith van Boven kennen!

Een liefde ontleed

Een leven lang optrekken met Bruce Springsteen en zijn muziek. Waar komt toch die liefde voor Springsteen vandaan, bij veel fans? Ik analyseer het aan de hand van een aantal elementen die ik zelf zo waardeer in Springsteen en zijn muziek. Er zijn namelijk twee soorten mensen op deze aarde: mensen die van Springsteen houden, en mensen die nog nooit bij een concert van hem zijn geweest.

Zingeving en verbinding: het agoramodel toegepast op mijn leventje

Heb jij wel eens nagedacht over de rode draad in de keuzes die je in je leven maakt? Ik af en toe, en de laatste tijd nogal vaak. Voor een interview-rubriek in Trouw over ‘Zingeving’ dacht ik er weer eens echt bewust over na. Online vond ik, niet toevallig, het agoramodel. Welke vier P’s, vier Z’ten en vier sferen komen terug in mijn leventje? Zonder narcistisch te willen worden, zoom ik eens wat dieper in op waarom ik de dingen doe zoals ik ze meestal doe.

Nieuw werk Tak&Band: geen virus houdt een muzikant tegen!

Geen coronavirus houdt een muzikant tegen. Ook de muzikanten van Tak&Band zijn in 2020 actief gebleven. Ook al zit live optreden er even niet in, een muzikant blijft muziek maken. De COVID-19 periode hebben we benut voor het inwerken van een nieuwe drummer én het maken en opnemen van een serie nieuwe songs. Luister je mee naar het eerste nieuwe werk uit deze reeks?

Muziek is van invloed op je lijf, geest en welzijn

Muziek is van invloed op ieders welzijn. Veel mensen gebruiken muziek om moeilijke tijden door te komen, bijvoorbeeld de corona-pandemie. Muziek is in iedere leeftijdsfase een verbindende factor. Er wordt steeds meer bekend over de effecten van muziek in de gezondheidszorg. Maar waarom is muziektherapie, in informele of meer formele vorm, dan nog steeds zo’n weinig duurzaam instrument in de Nederlandse gezondheidszorg? Wat dat betreft kunnen we nog veel van de USA leren. Ontdek in dit blog wat er al wél wordt onderzocht en ingezet op het gebied van muziek(therapie) voor ieders welzijn.

Muziekonderwijs is goed voor je brein -zeker ook dat van kinderen.

(Bijna) iedereen weet het. Muziek luisteren en vooral zelf muziek maken is goed voor zoveel dingen. Je wordt er vrolijk van, er komen emoties los, het ontspant, leidt af, verlaagt de bloeddruk, drukt pijn weg. Regelmatig wordt dit gevoel ondersteund door wetenschappelijk onderzoek. Zoals het onderzoek van twee Universiteiten in Chili, dat het effect van muziekonderwijs op het geheugen van kinderen onderzocht. Functionele MRI levert het bewijs dat kinderen die muziekles hebben gevolgd significant beter scoren op een geheugenoefening, door toegenomen hersenactiviteit. Zitten jouw kinderen al op muziekles?

Sterk spul, hè? Muziek is emotie.

Soms kan ik muziek pro-actief opzoeken om bij een bepaalde emotie te komen. Muziek triggert nu eenmaal emoties bij mij; naast ‘lekker luisteren’ is dat voor mij de kracht van muziek. Soms grijpt een lied je onverwacht, als je het helemaal niet aan ziet komen. ‘Strong’ blijkt zo’n nummer te zijn. Waarbij ik de muziek zelf wel aardig vind, niet superbijzonder, grijpt de tekst me bij de keel. Lees en luister zelf maar.

Een Creatieve Zomer: zit er creativiteit in mijn leven?

Voor Een Creatieve Zomer werd ik geportretteerd met mijn muzikale werk bij Tak & Band en OnCue en het vrijwilligerswerk voor Stichting Muziekids. Gaat het me lukken om een brede en uitgebreide boodschap terug te brengen naar een video-item van 2 à 3 minuten? Kijk en oordeel zelf. Voor wie meer wil weten, heb ik de vragen ook in woord (en beeld) beantwoord.

Heal ME. Wow, veel directer dan dit wordt het niet.

Melissa Etheridge verloor in mei 2020 haar zoon Beckett Cypher aan een opiatenverslaving. Haar Heal M.E. concert van 20 juni sloeg bij mij in als een bom. En specifieker één song, die ik niet zag aankomen. Lees waarom deze zo’n indruk maakte.

Samen online gamen met je papa die ouder wordt

Je wordt ouder papa -geef het maar toe. Over online gamen.

Lijkt de huidige wereld van (online) gamen eigenlijk nog op die van 25, 30 jaar geleden? Ik ging zitten en keek toe, maar vooral ‘luisterde toe’, hoe mijn zoon van 10 met zijn vrienden online de favoriete game van nu speelde. Hierbij een transcript van hun gamespel…en een flashback van mij.

Het leven wordt mooier als je de juiste toon weet te vinden

Het leven wordt mooi als je de juiste toon weet te vinden

Dealen met chronische pijn is geen gemakkelijk proces. Muziek is voor mij een ontzettend belangrijk element tijdens alle fasen van het pijnproces. Van afleiding en ontspanning tot letterlijke pijndemping en overleven: muziek bood en biedt een houvast en blijkt voor mij een goed overlevingsmechanisme. Net als muziek kent chronische pijn een eigen ritme, cadans en intensiteit. Uiteindelijk draait het om het vinden van de juiste toon om het leven weer leuker te maken.

Méér muziek in je huis - ouderwetse grammofoonspeler

Méér muziek in je huis: tips en tools

Er zijn ontzettend veel manieren om méér muziek je huis in te halen. Muziek biedt afleiding en is een ideale tool om jezelf of je kinderen ontspanning te bieden. In corona-tijd, maar eigenlijk altijd. Lees de tips en online tools en haal ook méér muziek in huis.

Prima uitzicht op het podium tijdens mijn muziekherinnering 'for life'

Mijn muziekherinnering ‘for life’

Muziek heeft de kracht om je telkens weer terug te brengen naar een situatie, locatie en tijdstip. Mijn muziekherinnering ‘for life’ gaat terug naar het Malieveld, 14 juni 2016.

Tatiana van der Heijde maakt met MuzieKanjers muziek met baby's, kinderen en jongeren

Spotlight: MuzieKanjers. De kracht van muziek voor baby’s, kleuters en kinderen in de basisschoolleeftijd.

Muziek heeft een enorme invloed op baby’s, kleuters en jonge kinderen. Niet alleen draagt het bij aan een ontspannen en minder stressvol leven, ook stimuleert het het menselijk invoelingsvermogen én draagt het bij aan het leervermogen van kinderen. Tatiana van der Heijde ontwikkelde MuzieKanjers met muziekles en workshops voor jonge kinderen en kinderen op de basisschool. Op een speelse manier laat zij kinderen genieten van muziek en het samen met (groot)ouders of verzorgers muziek maken. Lees in dit blog meer over Tatiana en MuzieKanjers.

Bruce Springsteen live on stage

Covered by Springsteen

De muzikale carrière van Bruce Springsteen is veelomvattend en enorm veelzijdig. Wat veel mensen die Springsteen maar oppervlakking volgen niet weten is dat hij in zijn tientallen jaren live concerten geven ook enorm veel covers heeft gespeeld. Linda maakte een prachtige website met een overzicht van vrijwel álle covers die aan bod zijn gekomen.

Niets zo fijn als een live publiek laten genieten van jouw live muziek

De (genees)kracht van muziek

Geschatte leestijd: 5 minuten. Dit gastblog is geschreven door Saniya Ozir en verscheen eerder op PsyBlog. Omdat het mooi ingaat op wetenschappelijk onderzoek naar de kracht van muziek, neem ik het hier op. Na het behalen van een certificaat in de Sociale Psychologie, volgt Saniya de opleiding Toegepaste Psychologie. Daarnaast is ze druk bezig met … Lees verder De (genees)kracht van muziek

Bladmuziek en piano

Heb het leven lief

Geschatte leestijd: 1 minuten. Ik werd gewezen op de prachtige songtekst van “Heb het leven lief”, geschreven door Pascal Obispo, Lionel Florence en Hans Kooreneef. Met name uitgevoerd door de vandaag (27-03-2020) overleden Liesbeth List. Ik ben normaal nogal gericht op de muziek en minder op de tekst, hoewel ik de laatste tijd meer ben … Lees verder Heb het leven lief