‘Goed doen’ in de maatschappij: hoe doe je dat?

Voel jij je een 'burger'? Of 'wereldburger'? En doe jij aan (wereld)burgerschap? Iets dat voor velen haast vanzelfsprekend is: bijdragen aan de maatschappij, je inzetten voor een vereniging, of een goed doel steunen. Niet iedereen geeft daar het labeltje burgerschap aan, maar doet het gewoon. Een blog over goed doen. Over burgerschap. En over burgerparticipatie. Maar vooral over: hóe 'doe je goed'?

Leuke dingen doen. Hoe doe je dat?

'Ga leuke dingen doen' zei de neurochirurg tegen mij. Aan die boodschap heb ik best een tijdje moeten wennen. En vervolgens kwam de vraag op: 'hoe doe je dat, leuke dingen doen'? En wat voor dingen dan? Een blog over hoe je leuke dingen doet, inclusief mijn persoonlijke dromenlijst. Droom -en doe- je mee?

De toekomst van revalidatie: beschikbaar voor iedereen met chronische pijn?

In 2019 nam ik deel aan een revalidatieprogramma chronische pijn bij Revant, in Breda. In 2021 werd ik uitgenodigd voor een tijdreis naar Revant in 2043. De centrale vraag: hoe ziet Revant en revalidatie er dan uit? Als alles mogelijk is, en er nergens beperkingen zijn? Een blog over de toekomst van revalidatie. En wat mij betreft ook over nut en noodzaak van méér preventie.

Ik heb zing-angst. Ontneem ik mijn lijf een kans op minder pijn?

Vroeger zong ik heel graag. Ik ontdekte de kracht en lol van zingen tijdens de AMV lessen, die je vroeger als vanzelfsprekend volgde. Maar ergens in mijn tienerjaren ben ik die zin in zingen kwijtgeraakt. Ontwikkelde ik zelfs een angst om te zingen. Ik weet hoe goed zingen is voor je fysieke gesteldheid, mentale welbevinden en voor onderlinge verbondenheid. Dat het zelfs kan doorwerken op pijn in je lijf. En tóch is de drempel om te gaan zingen te hoog. Aan de andere kant ken ik die kracht van muziek maar al te goed. Piano spelen is voor mij als zingen. Het leidt af en zorgt voor ontspanning. Mijn zang-angst neem ik voor lief. Laat mij maar achter de piano zitten, alleen of samen met anderen op het podium. Lees je mee over de kracht van zingen en muziek?

10 oplossingsrichtingen om écht beter om te leren gaan met chronische pijn – deel 1

Dé tip die alle pijn wegneemt, dé 'quick fix, die is er niet. Chronische pijn leren 'accepteren' als onderdeel van je leven...dat lukt mij in ieder geval niet. Toch zijn er meer oplossingsrichtingen om écht beter om te leren gaan met chronische pijn dan je wellicht denkt. Een blog over hoe je kunt leren om de pijn minder centraal te stellen. Over anders leren denken en omgaan met pijn. In dit artikel oplossing 1 t/m 5. Lees deel 2 voor 5 extra oplossingsrichtingen.

Positieve gezondheid – wat is het en wat heb ik er aan?

Als patiënt ben je natuurlijk veel meer dan alleen je ziekte. Je bent en blijft allereerst méns. Positieve Gezondheid stelt jou als mens centraal, niet de ziekte of klacht die je hebt. Aan de hand van zes dimensies wordt er gekeken naar jouw fysieke en mentale welbevinden, maar ook naar welzijn en zingeving. Ook in de gezondheidszorg moet veel meer de nadruk worden gelegd op de mens, niet alleen de patiënt. Preventie helpt daarbij om klachten en ziektes te voorkomen, in plaats van alleen te repareren wanneer de ziekte of klacht er is. Een blog over Positieve Gezondheid in relatie tot chronische pijn.

Niet alleen ziek

De helft van de Nederlanders is chronisch ziek. Heeft in een of andere vorm een ziekte met een dagelijkse impact op henzelf. Maar die impact is ook breder dan het individu. Ik schreef al eens over de impact op je partner, je relatie. Maar hoe zit het eigenlijk met de impact op de rest van het gezin? Welke impact heeft chronisch ziek zijn op het ouderschap en gezinsleven? Chronisch ziek ben je niet alleen: verslag van een vierdelige podcast serie over chronische ziekte en ouderschap.

Patiëntenparticipatie: nut én noodzaak

Alweer even terug schreef ik een prikkelend artikel of de pijnpatiënt al centraal staat in haar, of zijn, eigen behandeling. Ik kreeg er diverse reacties op. De laatste weken las ik verschillende artikelen over een andere vorm van patiëntbetrokkenheid: niet bij de behandeling, maar bij het onderzoek naar een mogelijke behandeling en bij het ontwikkelen van beleid. Waarom is het eigenlijk belangrijk dat patiënten betrokken worden bij onderzoek en beleidsvorming rondom (nieuwe) behandelingen? Wat zijn mogelijke voordelen voor onderzoekers en voor patiënten? En hoe ver staat het eigenlijk met mijn eigen participatie en patiëntbetrokkenheid?