Wonderen zijn welkom. Of toch niet? Lange tijd heb ik gezocht naar zo’n “wonder”. Maar het kwam helaas niet. Of uiteindelijk toch wel? Een blog over maar blijven zoeken naar de oplossing voor je aanhoudende pijnklachten. Gerelateerd aan een bijzonder mooie song van BLØF…
Zoeken naar “het wonder”
In mijn zoektocht naar oplossing voor de pijn die maar niet wegging wachtte ik tevergeefs op dat wonder.
Ik schreef en sprak er al vaker over. Vijfentwintig tot dertig loketten verder, met heel veel (honderd)duizenden euro’s aan zorggeld en vele duizenden euro’s aan eigen geld verder. Met veel verloren kostbare energie, veel hoop en opnieuw wanhoop, met veel gebrek aan kennis over hoe pijn eigenlijk werkt.
“Het wonder” is me ook regelmatig voorgespiegeld. Door een pijnbehandelaar, aan het begin van een nieuwe serie behandelsessies. Van echogeleide infiltraties tot kleurentherapie en van innovatieve fysiotherapie tot pijnblokkades: ongetwijfeld geloofden de behandelaren in hun therapie én boekten ze her en der mooie resultaten. Maar dat ‘wonder’ bleef bij mij telkens uit; hoogstens had ik heel tijdelijk -enkele dagen tot weken- wat baat bij de behandeling. Maar een placebo-effect zal daar ook hebben meegespeeld.
Jarenlang, al sinds 2013 tot ongeveer 2021, zocht ik naar dé ultieme oplossing voor chronische pijn. Zocht ik naar ‘het wonder’.
Wonderen zijn welkom
Eerder schreef ik al hoe de song ‘Here Comes The Pain‘ van Melissa Etheridge mij raakte.
Met een passie voor muziek, gebeurt me dat regelmatig 🙂
Pasgeleden hoorde ik ‘Wonderen zijn welkom’ weer terug, van het BLØF album Polaroid uit 2021.
Prachtig nummer, vind ik, met een lengte van maar liefst 9:25 minuten! Dat op je album zetten verdient alleen al lof. Maar de song is bijzonder mooi, qua opbouw, qua instrumenten, qua power, qua boodschap.
Song met een boodschap
Laten we eens in de songtekst duiken. Waarbij ik links leg met aanhoudende/chronische pijnklachten en er ongetwijfeld mijn vrije -zo niet door BLØF bedoelde- interpretatie aan geef. Maar hé, is dat niet het mooie van songs? Ieder hoort er in wat ‘ie wil (of denkt te) horen.
Wonderen zijn welkom
Song geschreven door: Bas Kennis, Norman Bonink, Paskal Jakobsen, Peter Slager.
Ik weet nog goed hoe we bijna over water liepen
En hoe we zelden in het donker sliepen
Meestal overdag en tussendoor
Ik weet nog goed hoe ik rauwe pijn toch leerde lijden
Die was uiteindelijk niet te vermijden
Bracht me op het juiste spoor
Ik weet nog goed, hoe ik leefde tot aan mijn studententijd. Hoe (bijna) alles kon en hoe ik bij niets hoefde na te denken over of rekening te houden met ‘die rug’. Laat staan met pijn. Natuurlijk, als opgroeiend puber denk je als snel dat dat eerste liefdesverdriet niet te overwinnen is, pijn doet. Maar dat bleek niets vergeleken met de rauwe fysieke pijn die vanaf m’n 20e, 21e in mijn rug sloop en in 2013 -na 15 jaar sluimerende aanwezigheid- terugkeerde. Pijn die uiteindelijk ‘niet te vermijden’ bleek…maar bracht ‘ie me écht op het juiste spoor?
Ik weet nog goed dat ik inzag waar we moesten komen
Bij een oase, onder hoge bomеn
Als in een droom er doorheen
Dat we dan vеrder door de heuvels reden
Langs kleine dorpen en langs lichte steden
Tot bij een luchtkasteel van steen
Ik weet nog goed, hoe ik al sinds mijn puberjaren een duidelijk doel voor ogen had. Ik wilde uitkomen in de reiswereld, in ‘het toerisme’. Mijn oase bleek Stichting JoHo: destijds met een subfocus op reizen en wereldburgerschap; tegenwoordig op het wat bredere ’talentontwikkeling’, hier in Nederland en daarbuiten. Een fantastische plek om te werken en mezelf te ontwikkelen; terwijl ik onderwijl wereldreizigers, jongeren, avonturiers en gedreven wereldverbeteraars coachte en vooral ondersteunde met gedegen informatie, tips en tools. Al werkend ontdekte ik heuvels, bergen, wereldsteden, exotische bestemmingen en vele, vele kleinschalige ontwikkelingsprojectjes gerund door evenzo gedreven initiatiefnemers. Samen met een leuk en in de kern stabiel team bouwden we aan véél meer dan ‘wat luchtkastelen’.
En we gaan wervelend vooruit
In ons een storm zonder geluid
Van oost naar west
Van noord naar zuid
Wonderen zijn welkom
En de wereld nog niet uit
Totdat die k#^#$%&! pijn de overhand nam. Sluipenderwijs, en tegelijkertijd om aandacht gillend. Ik belandde zelf in die wervelstorm, raakte volledig de richting kwijt. De pijn was allesoverstemmend en stil tegelijk. Na een slopende zoektocht naar informatie en behandelingen die het verschil konden maken bleef er maar één vraag over: waar is dat wonder? Daarbij kon ik, katholiek opgevoed of niet, mijn lot niet meer overlaten aan een van de wereldreligies. Want atheïst. Of noem het humanist.
Ik weet nog goed dat we liedjes van Bruce Springsteen zongen
En dat we schreeuwend van de rotsen sprongen
We doken diep in de rivier
En later lagen we dan doodmoe in de zon te drogen
We waren mooi in onze eigen ogen
We zochten stilte en plezier
Daar grijpt de tekst me natuurlijk écht bij m’n strot, als ‘we’ over Bruce Springsteen gaan beginnen. Ik weet nog héél goed dat ik liedjes van Bruce Springsteen luisterde (en in m’n hoofd meezong). Ik bewaar, middenin de donkerste tijden, een bijzonder mooie herinnering ‘for life’ aan Springsteens concert op het Malieveld.
En, om het nog wat meer awkward te maken voor mezelf; ik weet nog goed hoe we ons als student in de ‘grote stad’ Breda onaantastbaar waanden…hoe we onszelf mooi vonden, in onze eigen ogen. Met een goede mix van ‘rust’ (serieus! aan de studie) en plezier, veel plezier 😉
Alles zonder welke pijn dan ook.
Ik weet nog goed hoe we eindelijk bij zee aankwamen
Noemden elkaar bij onze eigen namen
Zo werd ik jou en jij werd mij
En hoe we samen naar het kustlicht keken
Bereid om alle muren af te breken
De wereld open, alles vrij
Vrij van pijn worden, dat was mijn gedroomde eindbestemming. Mijn ‘wonder’. Anders bedoeld dan in de songtekst, maar ik was bereid om daarvoor alle muren af te breken. Ver te gaan, voor die wereld zonder pijn. Met bijbehorende consequenties, voor lijf en geest. Dat leidde uiteindelijk tot verschillende ingrijpende operaties (zonder eindoplossing) en tot een opiaatverslaving (het verkeerde tussenstation) waarover ik uiteindelijk bij EenVandaag vertelde.
De wereld gesloten, niets was vrij.
En we gaan wervelend vooruit
In ons een storm zonder geluid
Van oost naar west
Van noord naar zuid
Wonderen zijn welkom
En de wereld nog niet uit
En we gaan wervelend vooruit
In ons een storm zonder geluid
Van oost naar west
Van noord naar zuid
Wonderen zijn welkom
En de wereld nog niet uit
Wonderen zijn welkom!
Wonderen zijn welkom!
Alleen…ze komen maar niet.
En het zicht op open zee
En er hoeft maar weinig mee
Een paar boeken, een bed en een tv
En met de wereld in je hand
Ben je hier dan aanbeland
Hier op dit godverlaten strand
Ik had, in mijn werk, de wereld letterlijk in m’n hand. Met partners over de hele wereld en 50.000 donateurs die overal op de wereld bezig waren met reizen, vrijwilligerswerk, betaald werk, studie of stage.
Ik had -eenmaal arbeidsongeschikt geraakt- gelukkig nog steeds een veilig bed en dak boven m’n hoofd. Ik las alles wat los en vast zat over chronische pijn, bekeek alles op YouTube en tv, om maar beter te leren begrijpen wat er aan de hand was. Dat de pijn, die ooit begon met een volgende hernia, inmiddels een heel stuk ‘vuiler’ was geworden. Dat de pijn met me aan de haal was gegaan, zich in mijn brein had ontwikkeld tot een pijn die veel groter -en volhardender- was dan de pijn die ooit vanuit schade in mijn onderrug was ontstaan. En dan hadden we nog de zenuwpijn, als gevolg van een ergens in het traject beschadigd geraakte, niet herstelbare, zenuw: ‘u heeft pech gehad, meneer Hommel’. Ook die pijn was tot godverlaten proporties toegenomen, zonder dat ik daar veel grip aan had…laat staan iets aan kon doen.
En met de wereld in je hand
Ben je hier dan aanbeland
Hier op dit godverlaten strand
Zo voelde het. Zo voelt het nog, af en toe. “Hoe ben ik hier nu aanbeland”… en hoe eenzaam voelt dat af en toe, ondanks honderdduizenden zo niet miljoenen andere Nederlanders die ook worstelen met aanhoudende pijnklachten.
Herken ze als ze komen
Herken ze in het echt, herken ze in je dromen (wonderen zijn welkom)
Herken ze als ze komen, herken ze in het echt, herken ze in je dromen
(Wonderen zijn welkom) wonderen zijn welkom, herken ze als ze komen
(Wonderen zijn welkom) herken ze in het echt, herken ze in je dromen
(Wonderen zijn welkom) wonderen zijn welkom (Wonderen zijn welkom)
Herken ze als ze komen (wonderen zijn welkom)
Herken ze in het echt, herken ze in je dromen
(Wonderen zijn welkom) wonderen zijn welkom (Wonderen zijn welkom)
Herken ze als ze komen (wonderen zijn welkom)
Herken ze in het echt, herken ze in je dromen
Wonderen zijn welkom, herken ze als ze komen
Herken ze in het echt, herken ze in je dromen
Wonderen zijn welkom, herken ze als ze komen
Herken ze in het echt, herken ze in je dromen
Wonderen zijn welkom. Nog steeds. Ik droom er regelmatig van, een pijnvrij leven. Dat zijn heerlijke dromen.
En die wonderen? Ik begin ze, na ellendig lang zoeken, langzaamaan te herkennen. In het echt.
Stoppen met zoeken
Ik schreef er al vaker over: “je pijn omarmen”, “stoppen met vechten”, “stoppen met je zoektocht naar dé oplossing”, “accepteer je leven mét pijn”: veel goedbedoeld advies vanuit allerlei zorgprofessionals. Maar ik stond er destijds niet voor open. Kon er niets mee, wist niet hóe dan.
Totdat ik niets anders meer kon. En dat pijnmonster, dat met me meereisde (lees vooral! de boeken van Anna Raymann als je worstelt met dit monster), recht in de ogen keek.
Jij.
Of ik.
Of ik, met jou.
Ik legde me er langzaam bij neer dat ik nog twintig jaar kon blijven hopen op ‘dat wonder’, maar dat die zoektocht en dat wachten nergens toe zouden gaan leiden. Dat het wellicht helpender zou zijn om die zoektocht te staken en het advies van die neuroloog (Dr. Leliefeld) uit 2018 ‘meneer Hommel, ga leuke dingen doen‘ wellicht nog niet zo verkeerd was. Maar het is blijkbaar een proces.
Wonderen – ook jij hebt ze binnen bereik
‘Stoppen met zoeken’ en ‘mijn leven zo leuk mogelijk inrichten’ was het wonder waar ik op zat te wachten, zonder het door te hebben. Nieuwe zingeving vinden, nieuwe stippen op de horizon zetten en kleine stapjes zetten om weer ergens te komen.
- Wonder #1: Muziekids. Ik heb er al veel over geschreven, maar actief worden voor Muziekids was een van die wonderen die me -zonder melodramatisch te willen zijn- uit het zwarte gat trok.
- Wonder #2: Muziek. Naast mijn vertrouwde coverband OnCue kwam daar TakandBand, en nog later Blue Electric Sun. Muziek maken, songs opnemen en vooral optreden is het liefste wat ik doe. Het zijn wondertjes op zich.
- Wonder #3: Landelijke Pijn Organisatie. Als je het hebt over ‘stippen op de horizon’: dit is een hele grote stip op een verre horizon. Met de kennis van nu waren we er in 2020 wellicht niet eens aan begonnen, maar wat een prachtig proces en project is dit! Zingeving ten top: vanuit je eigen ellende een veel grotere groep pijn’patiënten’ gaan helpen. Pijnstad komt er aan…en heeft tegelijk nog meerdere ontwikkeljaren nodig.
- Wonder #4: Hardlopen. Weer in beweging komen. Stap voor stap, meter voor meter. Niet dat ik ooit helemaal stil gevallen was, maar ik strompelde en struikelde vooruit, lange tijd. Het is een godswonder -en ik ben dus atheïst!- dat ik weer zoveel kilometers hardren en meedoe aan de Singelloop Breda (oktober 2024, doneren voor Pijnstad kan nog steeds!).
- Wonder #5: Schrijven. Iets wat ik altijd al erg leuk vond om te doen, maar ‘privé’ nooit zo inzette. Het starten van dit blog, het meeschrijven aan allerlei artikelen en boeken, het -wellicht- ooit publiceren van mijn eigen boek: schrijven helpt me om afstand te nemen en dat uit te drukken wat er mondeling niet altijd uitkomt.
Het zijn stuk voor stuk grote of kleinere wonderen. Wonderen die bijdragen aan berusting, acceptatie, of aan een ander woord dat ik nog niet goed heb kunnen vinden.
Wonderen die ruimte scheppen om een waardevol leven te leiden mét pijn.
Tip aan iedereen die mensen behandelt met aanhoudende pijnklachten
Ga samen op zoek naar de wonderen voor die persoon. Die zijn -uiteraard- voor iedereen anders. Beweeg weg van de focus op pijn, maar zet in op kwaliteit van leven. Onderzoek de factoren die meespelen, bijvoorbeeld met het bio-psycho-sociale-spirituele model en met de dimensies van Positieve Gezondheid. Die wonderen, die laten iemand langzaamaan ‘de knop omzetten’.
Want: wonderen blijven welkom.
Deel je ervaringen
- Welke muziek inspireert jou? Welke kunnen we toevoegen aan de Pijnstad playlist?
- Wat haal jij uit de songtekst van Wonderen zijn welkom? Als dat iets heel anders is dan de betekenis die ik er aan geef: helemaal prima! Ik hoor het graag.
- Heb jij van die kleine, of grote, wonderen in jouw leven, in je strijd met een chronische ziekte of worsteling met chronische pijnklachten?
Ik hoor ze graag! En ik denk dat we van elkaars ‘wonderen’ kunnen leren. Meer inzicht kunnen krijgen in wat nu écht het verschil maakt tussen blijven worstelen, of leren leven met dagelijkse pijn.
Meer lezen (& luisteren)
- Bekijk de uitzending van EenVandaag terug, waarin ik meer vertel over de zoektocht, over mijn opiaatafhankelijkheid en over de waarde van muziek in mijn leven.
- Lees het Blogmagazine over Muziekids en muziek in de zorg
- Ben je, net als ik, betrokken bij de wereld? Kijk eens op http://www.worldsupporter.org en bekijk ook mijn WorldSupporter magazine.
Pijnstad Playlist
Pijnstad, het platform-in-aanbouw voor iedereen met aanhoudende pijnklachten, kent inmiddels een uitgebreide ‘playlist’. Ondergebracht op Spotify (gratis! toegankelijk) vind je er tientallen songs die mensen met aanhoudende pijnklachten in wat voor vorm dan ook inspireren, steunen en troost bieden.
En jazeker, ‘Wonderen Zijn Welkom’ staat daar zeker op!
Wat vind jij?