‘A quote a day, keeps the mind at bay’
Een spreuk die me altijd al aantrok. Maar ik wist niet precies hoe dat ‘at bay’ te vertalen. Gelukkig is daar Google. ‘Een dagelijkse quote, houd je geest onder controle’. Ofwel, zorgt ervoor dat je geest positief blijft, niet zorgt voor problemen.
Mooi toch?
Wat ik hier plaats, zegt uiteraard iets over mij en mijn wereld. Soms zou je wíllen dat je zelf iets had gezegd, dat een ander in plaats van jou zegt. En soms is het juist weer makkelijker, veiliger zo je wilt, om een ander iets te ‘laten’ zeggen.
Soms is het iets meer dan een quote, een mooie of herkenbare uitspraak. Met al die aangehaalde mensen heb ik wel iets. Soms bewonder ik ze. Soms heb ik respect voor ze. Soms benijd ik hun uitgesprokenheid. Soms vind ik ze heel wijs. Bij iedere quote geef ik een korte uitleg.
Nieuwste
Meer quotes & toelichting
Toelichting bij quotes
Tijdens een lezing van wereldreiziger Gert van der Hart blijft deze zin hangen.
Gert licht ‘m toe: “Wat daar gebeurt, werkt hier door. Wat wij hier doen, reist verder dan we denken.”
Veel thema’s die al lang spelen, komen daar bij terug. Van asiel’problemen’ tot milieubelasting, van minder begrip voor elkaar tot ongelijke welvaart: alle keuzes die we hier maken werken elders door en gebeurtenissen elders werken bij ons weer door.
Maar wat als we dat nou weer eens meer als ‘één geheel’ gaan zien? Beseffen dat het niet “hier” en “daar” is, maar dat het “ons” is?
Ik vind dat een mooi uitgangspunt. Tuurlijk zijn er ook verschillen en dat is maar goed ook. Als iedereen gelijk is wordt het een saaie boel. Maar we doen het wel sámen. Zijn van elkaar afhankelijk. En ieder kan op zijn of haar beurt, klein of groot, bijdragen aan dat samen.
Mooi gesprek, dat van Typhoon in NRC’s podcast Het Uur met Pieter van der Wielen. Hij sprak o.a. over de vraag ‘Wat is liefde?’ Voor Typhoon, Glenn de Randamie, is dat vooral moedig leven. Moedig zijn. Elke dag, elk moment. De herinnering dat je een keuze hebt: kiezen voor de lichte stap, of kiezen voor de donkere stap.
Dat herken ik. Niet dat ik nou zo moedig ben. Iedereen maakt shit mee in z’n leven, ik met chronische pijn, daarmee dealen maakt een mens niet meteen ‘moedig’. Maar uiteindelijk gaat het wel om de keuzes die je eromheen maakt: blijf je in de donkerte, of verken je een andere weg? Makkelijk gezegd, moeilijker gedaan. En die andere weg durven opgaan, dát is zeker wel moedig.
Het belonen van mensen, in geld, tijd, aandacht of op andere manieren, dát is belangrijk. Niet het uitknijpen. Niet ‘altijd maar halen en nooit eens iets brengen.’ Niet altijd maar méér willen ten koste van anderen.
Ik geloof heilig in beloond worden juist door bij te dragen. Of het nu het bijdragen is door ervaringen te delen, door actief te zijn voor doelen als WorldSupporter, Pijnstad, JoHo of Muziekids: die inspanningen betalen zich een keer uit. Op welke manier dan ook.
Dat is wat anders trouwens dan het ‘voor wat hoort wat’-principe. Beloond worden is geen doel, bijdragen en anderen helpen wel.
Bart Morlion is een in de wereld van chronische pijn vooraanstaande anesthesioloog en pijnbestrijder. In zijn boek ‘Grip op je pijn’ doet hij een wijze en voor mij inmiddels herkenbare uitspraak. Na een zoektocht langs dertig vooral medisch-technische loketten, hielpen uiteindelijk hele andere dingen mij om meer grip op mijn pijn te krijgen.
Niet gezegd dat het medisch-technische er niet bijhoort. Het is, ook voor Morlion, nog altijd “de eerste” van drie pijlers. Beweging is de tweede, de pyschosociale pijler de derde. Door de verdienmodellen van ziekenhuizen gaat vrijwel alle financiering, aldus Morlion, echter nog steeds naar die eerste pijler. Terwijl de mens juist één geheel is, lichaam en geest…en ook zo benaderd zou moeten worden.
Rick: “Die onderwijzers hebben vroeger alles verpest. Op de middelbare school leer je schrijven vanuit een taalkundige gedachte: altijd met een zekere afstand naar de lezer. En schrijf je te eenvoudig, dan word je niet serieus genomen. Maar: gaat het er niet om dat je lezer begint met lezen en ook dóórleest?”
Het boekje Schrijf eens even normaal joh! ligt standaard op mijn bureau. Ik hoef het niet eens meer open te slaan. Het is een dagelijkse herinnering: schrijf normaal, zoals je praat. Geen wollig taalgebruik. Niet teveel zinnen met bijzinnen, komma’s, dubbele punten en puntkomma’s. Keil de regels van vroeger overboord. Het lukt me niet altijd, maar ik ben me er wel bewust van.
Dat is voor mij, als 50+er, trouwens nog steeds wat anders dan schrijven vol fouten, met onbegrijpelijke afkortingen of ontbrekende leestekens. Mijn puberkinderen denken daar soms anders over…
Muziek verbindt, verbroedert, troost en brengt mensen -ondanks al hun verschillen- samen. Hoeveel pijn er ook is, waar ook ter wereld, muziek kan die voor even verlichten. Mensen in moeilijke omstandigheden zoeken vaak muziek op, als afleider. En dit gaat ook letterlijk op: ik heb vaker geschreven over hoe muziek mijn chronische pijn letterlijk dempt.
Scherzinger was lid van de Pussycat Dolls en trouwens ook jurylid van de Netflix-serie Building The Band. Aanrader!
Hoe herkenbaar, de uitspraak van deze muzikant. Dat zwelgen herken ik, voor een deel, vanuit de diepste donkerten van het leven met pijn die niet weggaat. Zwelgen heeft een negatieve bijklank, het is niet helemaal bewust en vaak ook niet echt een eigen keuze. Maar je kunt er wel in afdrijven.
De brutaalste oplossing is ervoor kiezen om langzaamaan die knop proberen om te krijgen. Om een programma/kliniek in te gaan om je sterkste pijnstillers af te bouwen. Om leuke dingen te gaan opzoeken, om het glas halfvol te krijgen en die kwaliteit van leven weer omhoog te krijgen. En dat vraagt heel veel moed, want daar zitten angsten onder. Ik gun heel veel mensen met aanhoudende pijn die brutaliteit.
Je hebt altijd een keuze. Los van wie je bent, waar je staat, welke ellende eventueel onderdeel is van je leven. En nee, dat is niet makkelijk gezegd of gedaan. Maar inmiddels ben ik er van overtuigd dat je áltijd een keuze hebt richting toekomst. Het gaat er veelal om hóe je met een bepaalde situatie omgaat. Is je glas halfvol, of halfleeg? En natúúrlijk is er soms tijd nodig, een operatie, een behandeling, rust of een andere complexe keuze. Iets dat ‘helpt’, op weg naar die toekomst. Maar uiteindelijk draait het daar niet om. Gaat het er om welke keuze jij maakt, vandaag, richting je toekomst. Blijf je hangen, of ga je verandering afdwingen. Op welke manier dan ook en wat daar ook voor nodig is.
Handel vandaag, júist voor een zonniger toekomst.
Hoe je met gebeurtenissen (positief en minder positief) omgaat in je leven, bepaalt voor een groot deel welke impact die hebben. Niet alles is te relativeren en toxic positivity is killing, in goed Nederlands. Zeker het leren omgaan met aanhoudende pijn, met grote impact op je dagelijkse leven, is topsport.
Toch ben ik er inmiddels van overtuigd dat de kleur van de krijtjes of kleurpotloden die jij iedere dag weer uit je tekendoos pakt, invloed hebben. Kies je vaak voor zwarte, grijzige of andere donkere kleuren, dan kleurt dat je dag donker. Benader je je dag van de zonnige kant, ondanks alle belemmeringen die er óók zijn, dan kleur je je dag geler, meer oranje of zelfs roze. Je instelling kleurt iedere dag weer hoe je naar de wereld kijkt en hoe je in jouw wereld staat. Geef ook ruimte aan frustratie, verdriet, boosheid of wanhoop…maar ga daarna weer voor die meer zonnige kleuren.
Zingen & ik, geen goede combi. Maar Howard heeft natuurlijk volledig gelijk met deze quote. Eigenlijk zou iedereen regelmatig aan z’n hart moeten vragen “waar ga je nou écht van zingen?” Iedereen, maar zeker mensen met aanhoudende pijn. Leren omgaan met pijn in je leven gaat (ook) om je leven weer leuk maken, mét pijn. Over dromen in stapjes mogelijk maken. Over het vinden van nieuwe zingeving, zingeving dus. En diep van binnen weet je vaak wel op welk(e) terrein(en) dit zit bij jou. De uitdaging zit ‘m in dat uitspreken en samen met anderen, professionals of dierbaren, ontdekken wat wel en niet of straks mogelijk is. In kleine stapjes. Voor mij was en is dat ‘muziek‘. Dat ben ik op verschillende manieren meer gaan opzoeken de laatste jaren. En dat liet mijn hart zingen.
Tip: check mijn dromenlijst… Want: leuke dingen doen, hoe doe je dat eigenlijk?
Citroenen zijn letterlijk een van mijn meest favoriete vruchten. Ik hou van citroenen, in drankjes, bij eten, als Limoncello. Ik hou van de kleur geel, van het zonnige karakter van de citroen (en limoen). Maar figuurlijk heeft Elbert Hubbard natuurlijk ook helemaal gelijk. Als je leven ‘zure’ gebeurtenissen kent, denk bv. aan mentale of fysieke pijn die niet weggaat, maak dat zuur dan weer zoeter. Dat betekent niet dat je die pijn ontkent, juist niet. Gebruik de pijn -die altijd echt is- en draai ‘m langzaamaan om naar iets dat beter past, beter te handelen is. Makkelijk gezegd, maar moeilijk gedaan, ik weet het. En tóch is het mogelijk. Voeg langzaamaan weer ingrediënten toe aan je leven, of dat nu muziek, zingeving, een hobby, een aangepaste job, vakantie of nieuwe relatie is. Citroenlimonade is zoveel lekkerder dan een zure citroen!
Mijn glas is vaak halfvol. Dat heeft niets krampachtigs, maar is gewoon zo. Ik denk dat dat een van de redenen is waarom ik, langzaam! maar zeker, heb kunnen aanvaarden dat mijn leven vanaf 38, 39 jaar een leven met dagelijkse pijn moest zijn. Natuurlijk had ook ik véél liever géén chronische pijn gehad, want het kost ook veel -nog steeds. Maar ik ben er van overtuigd dat het waardevol is vooral het positieve ingebeurtenissen te zien. Dat er vaak meerdere kanten aan iets zitten, dat niet alles ‘zwart’ is ook al maak je droevige dingen mee. Ook ik ken het begrip ’toxic positivity’, als je doorslaat in iets altijd maar positief relativeren, maar qua basishouding brengt positiviteit mij veel.
De mensen die vol van zichzelf zijn, zijn vaak de hardste schreeuwers. De mensen die de meeste aandacht krijgen. Maar wáárom schreeuwen ze zo hard? Vaak zijn ze van binnen leeg…en dat moet gecompenseerd worden. Af en toe ben ik wel eens jaloers op dat soort mensen. Ik ben meer kat-uit-de-boom-kijkerig, wat meer afwachtend. Tegelijkertijd heb ik geleerd om mezelf te laten zien, zeker waar het gaat om (begrip voor) chronische pijn. En ik ben zeker niet leeg. Ik hou van mensen met diepgang, of ik het nu met ze eens ben of niet. Herkenbaar? Leg zeker contact!
Dat genieten van dagen die energie geven, heb ik deels weer moeten leren. In de diepste donkertes van leven met chronische pijn waren die lichtgevende dagen wel eens ver weg. Terwijl je de energie van dat soort dagen soms juist zo hard nodig hebt. De laatste tijd tank ik weer vaker bij, kan ik weer bewust genieten van dagen met mooie momenten, activiteiten of nieuwe herinneringen. En ja, daar kan ik ook beter op teren en ze inzetten wanneer het nodig is.
Ik discussieerde in mezelf of ik het hier nu écht mee eens ben. De quote heeft iets negatiefs in zich, maar is tegelijkertijd stimulerend. Hoe dan ook, het inspireert me blijkbaar wel. Wil je iets gedaan krijgen, dan moet je er zelf om vragen en naar handelen. Ik vind het prachtig om te zien hoe bv. vrijwilligers bij de LPO bijdragen aan een concept dat Anna en ik hebben bedacht. Maar, dat doen ze omdat wij om hulp vragen. Ik vind hulp vragen soms nog moeilijk, maar het gaat me wel steeds beter af.
Ik loop hard voor Pijnstad, voor iedereen met aanhoudende pijnklachten. Onderweg beeld ik me in dat ik rondjes ren door de Pijnstad. En zeker door het groene en gezellige Community park in deze stad.
Ik weet inmiddels: er kan veel, óók in een leven met dagelijkse pijn. Maar daartoe moet je wel grenzen gaan verleggen. Een proces waar ik nu, juist samen met hulp van anderen, een tijdje mee bezig ben. Het oprekken van wat er kan, terugvallen, stapje voor stapje voortgaan. Waar of wat me dat brengt? Ik weet het eerlijk waar niet. Maar waar ik eerder alleen het einddoel zag, zie ik nu vooral de weg ernaartoe. Ik zie wel.
In het onderwijs zijn veel creatieve vakken tot het minimum beperkt, of zelfs helemaal verdwenen. Muziekonderwijs hangt erg af van een individuele docent met een liefde voor muziek. Teachrock van Little Steven Van Zandt probeert dat tij in Amerika te keren, zoals Muziekids en Méér Muziek In De Klas dat in Nederland doen.
Muziek’interventies’ en muziektherapie hebben natuurlijk een heel duidelijk effect op ons mensen. Dat wordt ook steeds vaker wetenschappelijk bevestigt. Ik vind die ontwikkeling reuzeinteressant, als onderdeel van zorgbeleid of gewoon, als afleidend instrument. Ik zie het wekelijks in de bands waarin ik speel; ik zie het dagelijks bij Muziekids. Lees het hele interview.
Ik had het al eerder over nuance; ik geloof niet in de stelligheid die sommige mensen hanteren. Vaak is dat een truc om te willen overtuigen. Er zijn altijd meerdere kanten aan iets, aan een verhaal of een mening. Er zijn altijd voors en tegens: niets is zeker.
Lees ook het boek van Jan Terlouw: Hoed u voor mensen die iets zeker weten; met gedachten over politiek, wetenschap en kunst.
Die nieuwsgierigheid, die deel ik zeker. Ik ben ook altijd benieuwd naar het verhaal van mensen die ik zie. Wat drijft iemand om te doen wat hij of zij doet, wat zit er áchter het gedrag dat je ziet. Ieder mens heeft mooie verhalen, die we vaak veel te weinig kennen.
Daar geloof ik heilig in. De meeste mensen willen aardig zijn en aardig worden gevonden. De felle schreeuwers, bijvoorbeeld op social media, zijn zeker in de minderheid.
Ook mijn muzieksmaak is enorm breed; van rock tot country en van blues tot klassiek. Ik hou van allerlei soorten muziek, zolang er bezieling in zit. Nederlands- of Engelstalig (of anderstalig), dat maakt me weinig uit. Live uitgevoerd heeft mijn voorkeur, maar in een goede studio-opname kan ook heel veel gevoel liggen.
Jezelf continu uitdagen om verder te ontwikkelen. Ik ben het helemaal met Drucker eens dat dat onze grootste uitdaging is. Stilstand is achteruitgang. Ik probeer mijzelf dan ook voortdurend uit te dagen nieuwe dingen te leren. Mijn kennis te vergroten, door veel te lezen.
Precies zo zie ik het spelen in coverband OnCue, Blue Electric Sun en singer-songwriter band TakandBand. Of we een nummer 2 of 200 keer hebben gespeeld, maakt dan niet uit.
Dat vind ik mooi, doorlopend nieuwe dingen durven proberen. En het niet erg vinden als dingen mislukken: je hebt het wel aangedurfd.
‘De waarheid’, die bestaat niet. Mensen die claimen die te kennen, vertrouw ik per definitie niet.
Ik heb dat ook. En soms is dat heel irritant. Zwart-wit denken, het is zó verdomd makkelijk af en toe. Grijs is lang niet altijd fijn.
Het achterhalen van die lessen vind ik het leuke aan boeken lezen. Ik lees graag.
Een prachtige uitspraak van Waylon, alias Willem Bijkerk, in ‘The Voice of Holland’ 2021. Die verbindende kracht van muziek vind ik zó sterk.
Ik hou niet van die harde concurrentie. Ik geloof in de kracht van samen, gemeenschappelijke, wat voor een ander overhebben.
Voor mij ook. Ik heb een hekel aan vooringenomen stelligheid.
Natuurlijk. Ik kan me geen leven zonder muziek voorstellen. Muziek betekent alles.
Heb jij ook een mooie quote?
Deel de quote, van jezelf of een die je hebt gezien, met mij via onderstaand formulier, of stuur een e-mail op contact@erzitmuziekinmijnleven.org. Als je inzending me aanspreekt, neem ik je quote hier op.
