Ik ben Koert
Ik ben Koert. Koert Hommel.
Ik woon in Breda, met drie puberkinderen en mijn vriendin.
Encantado, aangenaam.
Welkom in mijn wereld.
Ik schrijf op deze website over leven met aanhoudende pijn, over muziek, en over weer meer leven.
Niet omdat ik daar dé antwoorden op heb, maar omdat ik onderweg veel heb geleerd. Door ervaring, door vallen en opstaan, en door goed te luisteren. Naar mezelf en naar anderen.
Waarom ik schrijf over leven met aanhoudende pijn
Ik leef al jaren met chronische pijn. Dat heeft mijn leven flink veranderd. Mijn wereld werd kleiner, mijn agenda leger, mijn tempo lager.
Toch ontdekte ik gaandeweg iets belangrijks: pijn bepaalt veel, maar niet alles. Er bleef ruimte om te zoeken naar wat wél kan. Naar betekenis, beweging, verbinding.
Die zoektocht is niet rechtlijnig. Soms gaat het vooruit, soms weer even niet. En dat mag allebei bestaan.
Leven met pijn is voor mij geen stilstand (meer), maar een andere manier van onderweg zijn.
Waarom muziek voor mij een anker is
Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Als luisteraar, als muzikant, en als houvast op moeilijke momenten.
Muziek helpt me om gevoelens toe te laten waar woorden soms tekortschieten. Het brengt structuur, ontspanning en soms gewoon even lucht.
Daarom heet deze plek Er zit muziek in mijn leven.
Niet omdat alles licht is, maar omdat muziek me helpt om in beweging te blijven.
Muziek is voor mij geen oplossing, maar wel een kompas.
Waarom ik denk dat delen werkt
Op deze site deel ik wat mij helpt. Geen stappenplannen die voor iedereen zouden moeten werken. Geen snelle oplossingen.
Ik schrijf vanuit ervaring, nieuwsgierigheid en mildheid. Wat jij eruit haalt, bepaal je zelf.
Soms gaat het over pijn. Soms over reizen, zingeving of muziek. Soms over hoe je je energie verdeelt, of hoe je omgaat met verwachtingen van anderen.
Altijd met dezelfde insteek: ruimte maken voor jouw manier.
Schroom niet om teksten die je bij mij hebt gelezen te hergebruiken. Ik geloof in de kracht van kennisdeling en het delen van ervaringen. Natuurlijk ga ik ervan uit dat je een korte bronvermelding maakt; neem even contact op.
Voor wie ik schrijf
Ik schrijf voor mensen die leven met een chronische ziekte, met pijn, of dichtbij iemand staan die dat doet.
Voor professionals die nieuwsgierig zijn naar het perspectief van binnenuit.
Voor iedereen die zoekt naar meer grip, zonder de complexiteit te ontkennen.
Je hoeft het zeker niet met me eens te zijn. Als het maar uitnodigt tot nadenken, herkennen of even stilstaan.
Deze website is dan ook geen eindpunt, maar een tussenplek. Een plek om ervaringen te delen, vragen te stellen en soms gewoon even mee te lezen.
Fijn dat je hier bent.
Wil je onderdeel uitmaken van mijn wereld?
Steun mij, door de projecten en goede doelen in mijn wereld te steunen… Dan doe ik dat andersom zeker ook!
Zeven extra vragen, zeven antwoorden
Schrijver.
Ja echt! Boeken schrijven. Journalist, hoewel, misschien ben ik daarvoor iets te beleefd ;-). Meewerken in de schoolkrant. Gewoon, schrijven.
Ik heb daar te weinig mee gedaan. Ja, ik heb zakelijk wel veel teksten geschreven. Over reizen, wereldburgerschap, werken in het buitenland. En ik heb meegewerkt aan meerdere boeken. Ook weer over reizen, werken en wonen in het buitenland, maar ook over chronische pijn. Ben geïnterviewd, of heb meegelezen in proefversies. Heel leuk om te doen!
Maar privé liet ik mezelf niet zo zien, in teksten.
Dit platform, mijn blog, brengt daar ‘een beetje’ verandering in. Ik laat mezelf, via de veiligheid van een aantal onderwerpen die in mijn wereld spelen, meer dan ooit zien.
Ach, mijn ambities liggen niet meer zo hoog. Dat komt, ik ben chronisch ziek. Leef met chronische pijn; ik schrijf er in deze omgeving veel over.
Maar als ik even mag dromen…professioneel muzikant. Heerlijk, de hele dag en week in week uit muziek maken, on the road zijn, achter de toetsen staan. Telkens beter worden in je spel. De lat zou hoog liggen, denk ik. En ach, het leven van een popmuzikant combineert slecht met het leven in een gezin. Ik zou heel wat familiemomenten moeten missen.
Ik mis ook wat talent daarvoor. Speel al sinds begin jaren ’90 op amateurniveau; piano & hammond. Speel in meerdere bandjes, en neem af en toe muziek op. Je ziet me actief met muziek in TakandBand, bij Blue Electric Sun en coverband OnCue.
Ik droom wel, zeker. Heb zelfs een eigen dromenlijst opgesteld. Wil je me helpen realiseren: be my guest!
Het kan ook kort, hoor.
Maar er zijn verschillende redenen waarom mijn teksten vaak vrij lang zijn. I know.
- Ik ben van nature vrij nieuwsgierig (o ja? ja!), ik wil van veel dingen veel (of een beetje) weten. Mijn opleiding, NHTV/BUas, was ook vrij breed…van veel aspecten een beetje weten.
- Ik hou van nuance. En een onderwerp is nu eenmaal vaak, zo niet altijd, van meerdere kanten te belichten.
- Ik denk (te) veel. Ja, ik ben er voor in therapie 😉 Spreek je me een keer live: niet schrikken als ik soms zomaar stilval…dan werken de radartjes.
Wist je trouwens dat lange blogs (>2.000 woorden) vaak goed zijn voor ons aller doel waarvoor we op aarde zijn: hoog scoren in de zoekmachines?
In sommige omgevingen hoor je regelmatig “hou het kort, wees bondig, niet te lang”. Zoals je merkt en ook op de site kunt zien, is dat niet helemaal mijn uitgangspunt. Oké, oeverloos gezwam is ook weer niet nodig, maar ik hou niet van kort. Nu schijnen lange blogs dus vaak beter te scoren in zoekmachines. Ze bevatten vaak vanzelf al meer keywords waarop blogs (door Google) worden beoordeeld. Én ze houden de bezoeker langer op de pagina; iets dat ook meetelt.
Size does matter, dus.
Ik verschijn al langere tijd regelmatig in de media. Dat doe ik niet om mezelf te profileren, maar om mijn ‘veerkracht’ boodschap te delen met geïnteresseerden.
Ik deel graag mijn ervaringen rondom aanhoudende pijn, opiaatafhankelijkheid/-verslaving, muziek in de zorg, talentontwikkeling, wereldburgerschap, zingeving en backpacken.
Wil je me interviewen? Ik werk haast altijd mee.
Wil je me nóg beter leren kennen, kijk dan vooral eens rond op deze blogsite.
Zo schreef ik bijvoorbeeld al over een muzikale ‘memory for life’, maakte ik een enorme inventarisatie van organisaties en stichtingen die helpen als je dagelijks pijn hebt, gaf ik met een Griekenland reisverslag een beetje inzicht in mijn gezin, schreef ik over vooroordelen over mensen met pijn, over wat Nick&Simon en Bruce Springsteen met elkaar gemeen hebben en over het feit dat ik niet alleen chronisch ziek maar ook chronisch positief ben.
Toch nog een paar extra ‘weetjes’.
Waar kan je jou ’s nachts voor wakker maken?
Ijs. Schepijs, wel te verstaan. Ik broed nog op een blog met een ultiem overzicht van de beste ijssalons, liefst wereldwijd. Maar als ik er nu één moet noemen: van der Poel in Hengelo. Betaalbare topkwaliteit. En Europa’s grootste ijsvitrine!
Wat is één van je grootste dromen?
Op het podium staan, als toetsenist, voor 10.000 man. Een wereldcruise maken…lekker 6 maanden op reis, luxe, en veel bestemmingen ontdekken. Pijnvrij worden. Een eigen boek uitgeven. Ontdek al mijn dromen…
Met wie zou je wel een beschuitje willen eten?
In Nederland: met Anita Witzier. Mooie vrouw ‘op zekere leeftijd’, met veel humor die denk ik ook de mijne is. Mag het trouwens ook een ijsje zijn? Of Anita’s beroemde citroentaart…(had ik al gezegd dat ik heel erg van citroen & limoen hou?).
Internationaal: met Meg Ryan, idem als Anita Witzier -al weet ik dat van die humor niet 🙂
En verder, om uiteenlopende redenen: met Erica Terpstra (heerlijk positief en reislustig mens) en natuurlijk ook met Bruce Springsteen, maar dan wordt het een muzikaal beschuitje.
Een maandje ‘de baas van Nederland’…en dan?
Ach, een maand is zó kort. Maar ervan uitgaande dat ik dan een toverstokje krijg, zou ik:
- ‘ontwikkelingssamenwerking 2.0’ gaan financieren, op basis van gelijkwaardigheid en iedereen die kan bijdragen
- een wereldburgerschap-‘dienstplicht’ invoeren: aan het eind van ieder decennium (als je 19, 29, 39 enz. wordt) ‘verplicht’ een periode iets voor een ander doen, mét internationale dimensie -het onderlinge culturele begrip zou stevig toenemen.
- beleid ontwikkelen voor méér muziek in de zorg -laten we de zorg leuk(er) maken en mensen in ziekenhuizen en behandelcentra afleiding bieden.
- de financiering van de zorg op z’n kop zetten met véél meer aandacht voor leefstijl, preventie en het voorkomen van (chronische) pijn.
Ja, ik ‘preek’ op zo’n moment dan zeker ‘voor eigen parochie’, knap hè als niet-gelovige?
In mijn wereld…
- mag nuance nog een plek hebben
- worden wielen niet steeds opnieuw uitgevonden
- streven we naar samenwerking
- hebben we nog respect voor elkaar (ja, echt!)
- passen we vooral humor toe als verbindend element, als het eens moeilijk wordt
Ik ben niet zo sterk in grotere groepen.
Hou meer van het 1:1 contact. Oké, 1:2 of 1:3 mag ook.
Mij hoeft je niet in de spotlight te zetten. Misschien gek voor iemand die ook graag op het podium staat en regelmatig de media opzoekt. Had ik al gezegd dat ik inconsequent ben?
Ik ga graag de diepte in.
Hou niet zo van koetjes-kalfjes gesprekken.
Ik ben ook niet zo goed in smalltalk. Een gesprek op gang brengen, vind ik soms lastig. Het mag van mij wel ergens over gaan. Wel met een beetje nuance, graag…
Ik hou van positiviteit.
Laten we het een beetje leuk maken.
Ik kan niet zo goed tegen klagers, zeurders, negatievelingen.
Er is al zoveel ellende. En het leven is al zo kort. Dus hou het positief, please.
Ik ben nogal inconsequent.
Want ik vind het dan weer wél leuk om af en toe in de media te komen, over onderwerpen die me liggen. Heb ook jarenlang de mediacontacten gedaan voor werkgever Stichting JoHo: radio, tv. Veel over reizen, werken en wonen in het buitenland.
En nu wil ik jou wel eens leren kennen
Genoeg over mij.
Vertel eens wat over jezelf!
Dat kan via de reacties onder mijn blogs, of neem contact met me op.