Wanneer je kinderen je steeds minder nodig hebben…
Wat zie je?
Een auto onderweg naar Zuid-Spanje*, met daarin mijn 19-jarige dochter en haar vriend. Roadtrippend naar het zonnige -en warme- zuiden.
* In mijn fantasie dan, geen idee waar deze specifieke auto naar op weg is, de foto is dit keer AI-gegenereerd. Ik ben er immers niet bij…
Waarom deze afbeelding?
De oudste zit, terwijl ik dit schrijf, ergens op een Spaanse snelweg. Op weg naar Zuid-Spanje. Samen met haar vriend, bepakt en bezakt voor een vakantie waar ze al maanden naar uitkijken.
Vlak voor vertrek hoor ik mezelf ineens iets zeggen waarvan ik vroeger dacht dat alleen ouders van boven de vijftig dat deden.
“Wel voorzichtig onderweg hè. Goed op elkaar letten. En op tijd en regelmatig stoppen.”
Terwijl ik het uitspreek, weet ik al dat het overbodig is. Koert, hou op. Natuurlijk hebben ze daar zelf ook aan gedacht. Ze zijn volwassen. Ze rijden waarschijnlijk met meer zelfvertrouwen dan ik vroeger deed.
Maar ja. Ik zeg het toch.
De middelste zit ondertussen met zes vrienden in Albufeira. Zijn eerste echte feestvakantie. Hoewel…Renesse vorig jaar was natuurlijk al een aardige generale repetitie. Dit jaar het serieuzere werk in Portugal. Er zijn direct na aankomst voor een paar honderd euro p.p. al party-bandjes gekocht, ‘zodat we overal binnen kunnen en de meeste drank al betaald is.’ Ik weet niet precies of me dat nou gerust moet stellen.
Ik moet glimlachen als ik terugdenk aan mijn eigen achttiende. Ik stapte met een Interrailkaart, een Thomas Cook-treinboek en twee beste vrienden Europa in. Geen mobiele telefoon. Geen internet. Geen reserveringen. We stapten ergens in een trein en zagen wel waar we uitkwamen: dat was juist de lol. Op de ferry van Italië naar Griekenland. In een nachttrein door Bulgarije en Roemenië. Overnachten in een weiland onder de sterren. Op bezoek bij bevriende meiden in Hongarije, met sterke drank goedkoper dan een flesje water en volop Guns ’n Roses.
Mijn ouders moesten het doen met een telefoontje als er toevallig ergens een telefooncel beschikbaar was. En vooruit, een kaartje vanuit ergens onderweg. Geen seconde maakte ik me druk om hun thuisfront-gedachten.
Grappig eigenlijk.
Juist nu ontdek ik dat ouders een parallel leven leiden. Terwijl je kinderen vakantie vieren, maak jij ongemerkt ook een reis langs allerlei scenario’s die zich alleen in je hoofd afspelen. Je weet dat je lang niet alles hoort. Dat je vooral de leuke verhalen krijgt, over de dingen die ‘goed zijn gegaan’. Je denkt even aan verkeer, uitgaan, alcohol, zakkenrollerij, groepen andere jongeren met minder goede bedoelingen. Niet omdat je je kinderen niet vertrouwt, maar omdat de wereld nu eenmaal niet altijd zo vriendelijk is als je zou willen.
Natuurlijk verdwijnen die gedachten ook weer snel. We hebben onze Albu-ganger voorbereid. Niet eindeloos gewaarschuwd, maar wel vooraf een paar grenzen besproken. En misschien nog wel belangrijker: we hebben hem de afgelopen jaren geleerd om zelf na te denken.
En dan de jongste.
“Zullen we vandaag ergens lunchen?”
“Nee pap…geen tijd. Ik moet straks werken. Nog douchen. M’n haar en make-up doen.”
Andere keer.
Vroeger was een ijsje onderweg voldoende om de dag onvergetelijk te maken. Kind voorop de fiets, kind achterop. Nu hebben ze een bijbaan, gaan ze met vrienden op vakantie of vliegen ze straks zelf wel naar Italië om in onze tweede vakantieweek ‘nog even’ aan te haken. En eerlijk gezegd… dat is precies zoals het hoort.
Toch voelt het soms gek.
Je merkt ineens dat je steeds minder degene bent die plannen maakt. Je wordt meer chauffeur (kun je ons misschien naar Eindhoven airport brengen?), minder organisator. Af en toe nog probleemoplosser (‘waarom doet mijn databundel het niet in Portugal’), hoewel zijn zus met ChatGPT sneller de oplossing had dan ik kon bedenken. Ook mijn helpdeskrol wordt langzaamaan kleiner…
Steeds vaker ben je degene die belangstelling toont, een appje stuurt of vraagt hoe het gaat. Om een dag later ‘prima’ als antwoord te krijgen. Soms een foto, als je geluk hebt. Ouder worden is vooral ook zien hoe je kinderen steeds zelfstandiger worden.
De gedachte komt op dat dit misschien ook wel het grootste compliment is dat mijn kinderen ons als ouders kunnen geven. Dat ze hun eigen keuzes durven maken. Hun eigen wereld ontdekken. Hun eigen fouten mogen maken. En steeds meer hun eigen geluk najagen. Deed ik destijds niet exact hetzelfde?
Maar af en toe, heel af en toe, verlang ik toch nog even terug naar die kinderen voor en achter op de fiets. Op weg naar de ijssalon.
Toen ik nog precies wist waar ze uithingen.
Herken je dit?
Wanneer besefte jij voor het eerst dat je kinderen hun eigen leven begonnen te leiden?
Ik lees je ervaring graag in de reacties.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?