Wat zie je?
De cover van Het Droompad, het boek van Twan Huys dat ik pasgeleden cadeau kreeg voor mijn 52e verjaardag. Met op de voorkant een subtiele boodschap van mijn puberkinderen…
Waarom deze afbeelding?
“Pap, een boek voor je verjaardag? Serieus? Jij boomer!”
Het kan maar duidelijk zijn. De leesliefde hebben ze niet van mij overgenomen. Maar ze kochten het boek uiteindelijk wel. In een heuse boekhandel 🙂
Bij het boek zat ook een foto van een gastenlijst. Mijn naam stond erop.
Waarvoor precies? Dat bleef heel even een verrassing.
Maar al snel werd duidelijk wat die gastenlijst betekende. Ik mocht vanavond aanschuiven bij de presentatie van Het Droompad door Twan Huys bij Boekhandel Van Kemenade & Hollaers in Breda. Een goed bezochte boekpresentatie trouwens.
Het boek las ik vorige week al uit, in één zonnige middag.
Het Droompad vertelt over een (onbedoeld) meerjarige wandeltocht van Twan en zijn zoon Jack. De oorspronkelijk bedachte 4 à 5 wandelweken werden verspreid over drie zomers. Een tocht langs een spectaculaire route van München naar Venetië. Onderweg lopen thema’s als vaderschap, loslaten, rouw, wandelen en het zoeken naar rust door elkaar heen. Zelfs verslaving, in de vorm van nieuwsverslaving, komt aan bod.
Wat mij vooral aansprak waren de lagen in het verhaal. Over vertragen. Over aandacht hebben voor de weg, de reis, in plaats van alleen voor de bestemming. Jack had dat eerder door dan Twan. Over hoe kinderen je als ouder soms meer leren dan andersom. En met de nodige zelfspot geschreven, iets waar ik altijd voorstander van ben.
Dat zag ik ook terug tijdens de presentatie in Breda. Diezelfde zelfspot, relativering, maar ook warmte (over familie), met soms heerlijke zijwegen die wat indirecter (of helemaal niet) met het boek te maken hadden. Een prachtig ruim uur. Even dacht ik aan het begin dat interviewer Twan Huys het gesprek zou overnemen, maar al snel keerde hij terug in zijn rol als gast en geïnterviewde. Hij is een goede interviewer natuurlijk, maar ook een goed verteller.
Eén uitspraak uit het boek bleef hangen. Ik nam ‘m over op mijn Quotes-pagina:
When the ego cries, the soul rejoices.
Een mooie gedachte. Soms moet je iets loslaten wat je graag wilt controleren. Soms ontstaat er juist ruimte wanneer niet alles volgens plan verloopt.
Misschien daarom deed het boek me ook denken aan mijn eigen boek in wording. Over chronische pijn en afhankelijkheid van opioïden.
Dat ligt inmiddels al even op de plank. Niet omdat ik er niet meer in geloof. Integendeel. De inhoud staat voor mijn gevoel voor zo’n tachtig procent overeind. Het zijn vooral de vorm en het juiste ritme die nog om aandacht vragen.
Soms moet een verhaal even rusten. Maar eerlijk is eerlijk: op zo’n avond als vanavond begint het weer te kriebelen.
Misschien wordt het weer tijd voor een paar dagen schrijven en meters maken, bij voorkeur ergens over de grens. Niet om zo snel mogelijk een boek af te ronden, maar om plezier te hebben in de weg ernaartoe.
Want vooral daar gaat Het Droompad uiteindelijk, voor mij, ook over.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?