Van je bandgenoten moet je het hebben…
Wat zie je?
Een piano in het restaurant van het Drentse Landhotel Diever. Het bordje dat er op stond bracht me direct aan het twijfelen.
Waarom deze afbeelding?
Afgelopen weekend was ik in Drenthe, in Landhotel Diever. Een prachtige plek, waar ik met plezier nog eens terugkom. Mooie omgeving, fijne sfeer, Drentse gastvrijheid. Niets op aan te merken.
Nou ja, bijna niets.
Bij het uitchecken stond ik bij de receptie, die onderdeel is van het restaurant. Mijn oog viel op een prachtige piano. En op een bordje dat erop stond.
‘Dit juweeltje wordt graag bespeeld door gasten die mooi piano kunnen spelen. Gepingel wordt niet gewaardeerd.’
Kijk. Dan maak je het voor een in de jaren ’80 gevormde toetsenist natuurlijk wel héél ingewikkeld.
Want wat doe ik dan? Ga ik meteen achter die piano zitten om de aanwezige gasten op een muzikaal intermezzo te trakteren? Of trap ik op m’n eigen rem, omdat ik ergens ook wel begrijp dat niet iedereen bij het ontbijt of de koffie zit te wachten op een spontane pianosessie van iemand die eigenlijk meer toetsenist dan pianist is?
Mijn karakter neigt natuurlijk naar dat laatste. Eerst even nadenken. Jezelf niet opdringen. Ik sta graag op een podium, maar liefst wel in de veiligheid van een complete band.
Maar ja, zo’n bordje is natuurlijk ook een uitdaging. Want wat is ‘mooi piano spelen’? Wie bepaalt dat? En wanneer gaat muziek over in gepingel?
Ik besloot een hulplijn in te schakelen en de kwestie voor te leggen aan mijn muzikale ‘vrienden’ in een van mijn bands. Inclusief foto van het bordje.
“Jongens, zal ik… of…?”
Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Volgde eigenlijk té snel.
“Wat denk je zelf? Blijf van die piano af. Het stáát er toch… hoe duidelijk wil je het hebben?”
Kijk. Dat zijn dus je muzikale vrienden. Mannen met wie je regelmatig op het podium staat, die precies weten wat je muzikaal in huis hebt en die geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om je weer even met beide voeten op de grond te zetten.
Natuurlijk, ik heb de piano keurig met rust gelaten.
En terwijl ik het hotel verliet, moest ik toch even glimlachen: hebben die mensen in dat restaurant zomaar iets moois gemist.
Althans, dat vind ik dan weer.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?