Wat zie je?
Een (net niet helemaal scherpe) foto van mij aan de tafeltennistafel. In mijn tienerjaren een meer dan vertrouwde plek, maar daarna lang ook niet meer.
Waarom deze afbeelding?
“Zullen we een potje tafeltennis doen?”
Tot voor kort had ik vrijwel automatisch nee gezegd. Teveel kans op pijn, teveel risico (terecht of niet) voor mijn rug. ‘Doe maar niet, pas op hoor, kijk uit’ was jarenlang de stem van ‘specialisten’ en in mijn hoofd.
Toch stond ik er nu wél: twee vaders van rond de vijftig, ieder met zijn dochter (inmiddels 18, maar al vriendinnen sinds de babyopvang). Vier batjes, één balletje, en veel lol.
Wat maakt het verschil? Ik leerde de laatste jaren veel over pijn & beweging en over de Protectometer van Moseley en Butler. Die laat zien hoe je brein voortdurend een balans opmaakt tussen gevaar- en veiligheidssignalen. De Protectometer is eigenlijk een soort meetlat. Je door aanhoudende pijn al gealarmeerde brein checkt steeds: ben ik in gevaar of ben ik veilig? Voorbeelden van gevaarsignalen zijn stress, slechte slaap of angst. Veiligheidssignalen zijn plezier, steun van anderen of beweging binnen je grenzen. Hoe meer veiligheidssignalen, hoe minder alarm in je brein afgaat en hoe minder pijn je vaak voelt.
Voor mij betekent dat: het weer bewust opzoeken van ontspanning-door-inspanning. Door het wél te doen, binnen grenzen natuurlijk, geef ik mijn lijf en brein kleine veiligheidssignalen. Dit potje tafeltennis was niet alleen ‘gewoon leuk’, maar werd zo een echt voorbeeld van de Protectometer in praktijk.
En het is natuurlijk ook gewoon ontzettend grappig om met z’n vieren, inclusief twee 18’ers, lekker fanatiek achter zo’n pingpongtafel te staan.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?