Wat zie je?
Afbeelding uit een clip van de song Chimes of Freedom, tijdens de Human Rights Now! tour in 1988. Je ziet Bruce Springsteen en Tracey Chapman.
Ik moest er aan terugdenken toen ik gisteren werd gewezen op de Internationale Dag van de Muziekvrijheid. Jaarlijks op 3 maart.
Waarom deze afbeelding?
Ik was 14, 15 jaar.
Middelbaar scholier, in mijn tweede of derde jaar aan het Mollerlyceum in Bergen op Zoom. Gezond aan het puberen, maar (natuurlijk) nooit extreem lastig of zo.
Denk ik. 🙂
Ik was me wel aan het losmaken, ongetwijfeld. Op zoek naar vrijheid. Weg van het ouderlijk nest, de wijde wereld in.
Een veilige wereld. Althans, voor mij.
Aan het eind van dat jaar, 1988, maakte een groep muzikanten enorme indruk op mij. Natuurlijk was Springsteen daar onderdeel van, naast Sting, Peter Gabriel, Tracy Chapman, Youssou N’dour, begeleid door de E Street Band.
De Human Rights Now! tour voor Amnesty International. Anders dan eerdere grote benefietconcerten als Live Aid en Band Aid ging het niet om (veel) geld ophalen, maar om aandacht voor Amnesty en voor het 40-jarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
Het was uiteraard primair Springsteen die mij die tour introk. Maar ik raakte óók geïnteresseerd in de achterliggende boodschap. In het verhaal van Biko, van Peter Gabriel. In de songs van Tracy Chapman en Youssou N’dour. In de strijd van Sting. Éen liedje dat mij altijd is bij gebleven en dat ik nog vaak geluisterd heb is Chimes of Freedom.
De opzet van de tour slaagde goed. Ik raakte betrokken bij de (schendingen van de) mensenrechten. En met mij wereldwijd vele miljoenen mensen.
Ik wilde meer weten over het werk van Amnesty. Over de -symbolisch beschreven- strijd in het lied Chimes of Freedom, het origineel geschreven door Bob Dylan. Een strijd die veel mensen leveren, achtergesteld, minder gelukkig in het leven door omstandigheden, door politiek, door onrecht en onderdrukking. Ook nu, 38 jaar later, gebruiken bijvoorbeeld Iranse artiesten en demonstranten muziek en kunst als manier om te protesteren tegen onderdrukking en gebrek aan vrijheid van meningsuiting, ondanks harde censuur, arrestaties en geweld van de autoriteiten.
Ik denk dat dat liedje, die tour en die achterliggende boodschap het zaadje plantte waardoor ‘wereldburgerschap’ nu nog steeds een van de thema’s is waarover ik schrijf.
Internationale Dag van de Muziekvrijheid
De vrijheid om je in muziek en woorden, of een andere kunstvorm, uit te drukken over dat wat je bezighoudt. Zonder censuur.
Er is tegenwoordig voor alles een ‘Dag van’, daar word ik wel eens moe van. Maar dit thema verdient zéker een Internationale Dag, want schendingen zijn helaas nog dagelijks aan de orde.
Ik schreef er een tijdje terug een blog over: Internationale dag van de muziekvrijheid.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?