Wat zie je?
Een foto gisteren gemaakt, tijdens de opbouw en soundcheck, vanaf mijn ’toetsen’-plek in de TakandBand.
Waarom deze afbeelding?
Gisteren speelde ik met TakandBand tijdens het Muziektuinen festival in Castricum. Bijzonder hoe dat tot stand kwam: het festival regelt de hoofdlijnen en de marketing, maar de locatie/tuin moesten we zelf vinden. Via een gratis advertentie in de lokale krant kwamen we terecht bij de familie Stet: muziekliefhebbers met een prachtige (gróte) tuin die hun plek graag openstelden.
En dan begint het in mijn hoofd: blijft het droog? Komt er genoeg publiek? Kunnen ze onze luistersongs waarderen? Allemaal vragen, met onzekere antwoorden. Maar precies dát maakt het des te mooier als die vragen positief beantwoord worden. De zon bleef, het publiek kwam, en de aandacht voor onze muziek was groot. Op dat moment voel ik (haast) letterlijk dopamine door mijn lijf schieten.
Ik heb inmiddels geleerd om vooral te genieten van het moment. Oók als de omstandigheden niet perfect zijn. Dat lukt de ene keer beter dan de andere. Maar gisteren klopte veel wél, en dat gaf een extra glans. Die dopamine werkt daarna nog lang door in mijn brein en lijf. En ja, dat heeft invloed op mijn pijn: de pieken worden kleiner, de ademruimte groter.
En wie weet… misschien spelen we ook nog eens in jouw tuin (of andersoortig podium)? Want TakandBand treedt “voor ieders portemonnee” op, zolang je maar publiek weet te verzamelen. Muziek dichtbij mensen brengen en mensen raken, dat blijft goud.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?