In deze tijden van Corona wordt er nogal veel āgesprokenā over het opgelegde thuis moeten blijven. Voor onbekende tijd is het devies ābinnen blijven, tenzijā¦ā. En die ātenzijā redenen zijn vrij beperkt voor volwassenen: de boodschappen doen, een frisse neus halen, medicatie ophalen of een andersoortige medische urgentie.
Lotgenoten
Ik ben lid van een drukbezochte Chronische pijn Facebook groep. Daar wordt deze dagen veel gediscussieerd over het āgeklaagā van Nederlanders dat ze voor nu tijdelijk de deur niet meer uit mogen. Dat hun leefwereld even beperkt is, het gevaar van verveling toe kan slaan (iets dat ik sowieso slecht begrijpā¦genoeg te doen tochā¦?). Mensen met een chronische ziekte -dus ook ik-vinden het wat moeilijk om die klaagzang aan te horen. Immers, als chronisch zieke ben je in een soort ālevenslangā beland van thuiszitten en continu je activiteiten beperken / āin balans houdenā.
Ruilen?
Het inspireerde me tot onderstaand āgedichtā. De Ć”llereerste die ik in mijn leven heb geproduceerd (waar Corona en chronische pijn al niet toe inspireren). Ik geef toe, zelfkritisch als ik nogal ben: ik moest wel even een drempel over om het, eerst in de besloten Facebook groep en nu hier openbaar, te posten.
Wat vind jij?
Is het terecht dat een deel van de Nederlanders klaagt over het āopgesloten zittenā op dringend advies van ministers en andere experts? Wat kunnen redenen zijn van die neiging tot klagenā¦angst voor het onbekende? De onzekerheid hoe lang dit allemaal nog duurt? Het feit dat je opeens wel Ć©rg veel en dagelijks met je gezin moet optrekken? Reageer hieronder!