Wat zie je?
Een schermprint uit mijn regionale krant van vandaag, met een artikel over Els en Paul die in de jaren ’80 naar Canada emigreerden.
Waarom dit kiekje?
Ik smul van dit soort verhalen: deze mensen laten alles achter om elders een nieuw bestaan op te bouwen. Ik ben altijd benieuwd naar hun gedachten – in de keuzes, de spanning, de hoop en de onzekerheid die erbij komt kijken.
Emigratie is allang niet meer wat het in de jaren ’50/’60 na de oorlog was: een vertrek ‘voorgoed’. Vliegtickets bij heimwee of juist bezoek uit Nederland zijn voordelig, een paar jaartjes weg kan ook en digital nomads hoppen tegenwoordig de hele wereld over. De drempel voor zo’n avontuur ligt inmiddels een stuk lager. Maar toch…
Vroeger droomde ik zelf van een lang verblijf of nieuw bestaan in een ander land dan Nederland. Niet dat ik het hier niet naar m’n zin had, maar de wereld is zoveel groter. En spannender. En mooier, ook. Reislustig als ik was, speelde ik serieus met het idee om ooit te emigreren. Ik sprak erover, fantaseerde erover, maakte halve plannen. Het is er nooit van gekomen, mijn leven liep een andere weg.
Wat wél bleef, is mijn fascinatie voor emigratie. Tijdens mijn werk bij Stichting JoHo schreef ik talloze teksten over het expatleven, langdurig verblijf in het buitenland en emigreren. Op de JoHo-themapagina over emigratie werkte ik mee aan een schat aan informatie, keuzehulp en tips voor wie die stap wél zet.
En eerlijk: ik vind dat dapper. In de loop der jaren heb ik heel veel verhalen gehoord en gelezen. Sommigen waren ronduit succesverhalen, anderen liepen teleurstellend af, vaak belandden mensen ergens in het midden: het was niet alles wat ze hoopten, maar ook niet mislukt. En altijd leerzaam, altijd moedig.
Meer dagelijkse kiekjes?
Ik neem je mee in wat mij dagelijks triggert, inspireert of verwondert: Koerts Kiekje van de dag
Wat vind jij?