Wat zie je?
Een foto genomen in Studio 22 in Hilversum, waar afgelopen dinsdag een deel van de Blind Auditions van The Voice werd opgenomen.
Waarom deze afbeelding?
Afgelopen dinsdag zat ik -na jaren- weer eens in de studio bij The Voice. Een programma dat ik vroeger vaak keek, soms live en soms terug. En waar ik dus al eerder opnames van bijwoonde.
Het programma kreeg de afgelopen jaren en ook rondom de terugkeer terecht stevige kritiek. Dingen achter de schermen die niet door de beugel konden. Als kijker en leek krijg je nooit grip op alle details, maar in grote lijnen wel. En dat wringt, want je wilt geen deel zijn van iets dat niet klopt.
Toch gingen mijn vriendin en ik opnieuw. Omdat muziek en talent zwaarder wegen. Omdat het prachtig is om te zien hoe zo’n programma in de studio tot stand komt. Omdat die kandidaten dapper en kwetsbaar tegelijk zijn en een podium verdienen. En hoe daar dus zorgvuldig mee moet worden omgegaan.
De praktijk: eindeloos wachten voordat de deuren opengingen (killing voor mijn pijn, dat hangen), daarna lang zitten zonder pauze (nog meer killing), en de rol van verplicht klappen voor, tijdens en na elk optreden. Part of the deal, dat weet je. Maar ook: kippenvel bij sommige talenten, glimlachen om de diversiteit, en een tevreden gevoel toen we Studio 22 in Hilversum laat op de avond weer verlieten.
En wat dit keer een extra laag gaf: vanaf onze zitplek hadden we perfect zicht op de band. Muziekprofessionals die moeiteloos schakelen tussen stijlen en kandidaten. Voor mij als amateurmuzikant een feest om te zien hoe hun vakmanschap klinkt en eruitziet.
Meer Shorts?
Ik neem je regelmatig mee in wat mij triggert, inspireert of verwondert: Koert, kan het ook kort?
Wat vind jij?