Wat zie je?
Een foto van het 4 havo biologieboek van mijn zoon.
Waarom dit kiekje?
Vandaag ligt er een biologieboek van mijn zoon op tafel. Het is niet de eerste keer: regelmatig komen er ook wiskundeboeken, natuurkundeboeken en scheikundebundels voorbij.
Een trauma is misschien een groot woord. Maar eerlijk is eerlijk: dit soort vakken lagen – en liggen – mij niet. Interesseerden me ook niet. Ik was altijd sterker in talen, aardrijkskunde, geschiedenis en economie. Daar vond ik de verhalen en de verbanden. De formules, grafieken en molecuulstructuren voelden voor mij als een geheimtaal waar ik nooit helemaal grip op kreeg. En ook niet wilde hebben.
Toch gebeurt het soms dat een van mijn kinderen vraagt of ik mee wil kijken met huiswerk. Dan voel ik me direct teruggegooid in de tijd. Wiskunde A lukt me, in de eerste schooljaren, meestal nog wel. Maar zodra het over natuurkunde, scheikunde of de diepere lagen van biologie gaat, haak ik af. Het is gewoon te lang geleden – en blijkbaar ook nooit blijven hangen.
Wat me wel opvalt: de boeken van nu zijn er echt op vooruit gegaan. Minder droog, beter vormgegeven, vaak met kleur, illustraties, en een goede afwisseling van theorie en oefenvragen. Het lijkt daardoor een stuk aantrekkelijker om erin te duiken – al voelt dat vast anders als je puber bent.
Meer dagelijkse kiekjes?
Ik neem je mee in wat mij dagelijks triggert, inspireert of verwondert: Koerts Kiekje van de dag
Wat vind jij?